Monthly Archives:februari 2015

Waar is mijn gevoel gebleven?

05 feb 15
R.A. de Jong
one comments

Soms vraag ik mij af waar mijn gevoel is gebleven. Mijn gevoel van medelijden, verdriet, walging, boosheid, afschuw, liefde en ook andere gevoelens.

Soms vraag ik me af of ik ze ooit nog terugkrijg. Soms mis ik ze! Waar is mijn gevoel van vroeger?!

Hoe kan het zijn dat ik in de afgelopen jaren heb kunnen omgaan met doden, gewonden, zieken, verslaafden, hoeren en mensen aan de onderkant van de samenleving, zonder dat ik daar gevoel bij had? Ik weet ook dat door het soms uitschakelen van mijn gevoel ik heb kunnen overleven. Door het uitschakelen van mijn gevoel heb ik kunnen omgaan met al deze ellende.

Hoe kan het zijn dat ik in woningen heb kunnen lopen waar de menselijke uitwerpselen en urine tegen de muren zat. En dat ik ook nog zonder enige moeite de mensen die daar woonden kon vastpakken, zonder dat ik een soort van walging voelde?

Hoe kan het zijn dat ik soms twee keer op een dag om kon gaan met een dode en dat ik dan gewoon kon zeggen dat het mij niets deed?

Hoe kan het zijn dat ik met mijn handen in wonden van slachtoffers heb gezeten en deze wonden heb dichtgedrukt zonder dat het mij iets deed?

Hoe kan het zijn dat ik met nabestaanden naar een confrontatie van een dodelijk slachtoffer ging en dat de nabestaanden heel hard moesten huilen en ik niet? Ook later niet!

Hoe kan het zijn dat ik soms twee bloederige steekpartijen op één dag had, dat er ook nog was geschoten en dat ik thuis vertelde dat er niets bijzonders was gebeurd?

Hoe kan het zijn dat er mensen bedreigingen tegen mij uitten en dat ik daar niet eens van onder de indruk was?

Hoe kan het zijn dat hoeren mij schokkende verhalen vertelden over hun leven, over wat zij meemaakten en hoe zij waren verkracht en dat het mij niets deed?

Hoe kan het zijn dat verslaafden en zwervers soms zo stonken dat anderen daar van moesten kokhalzen en ik niet meer?

Hoe kan het zijn dat ik met een overleden kindje in mijn armen zat en dat ik daar om niet eens kon huilen?

Hoe kan het zijn dat mij dit in de laatste paar jaar wel heel veel pijn heeft gedaan en ik heel soms stil moest huilen. Of dat ik in mijn boosheid weer eens iets kapot maakte?!

Is dit nou de bekende beroepsdeformatie?

Hoe kan het zijn dat ik nu soms nog steeds mijn emoties niet kan laten zien? Hoe kan het zijn dat ik nu soms nog mijn emoties probeer te verstoppen?  Waarom?

Ik ben toch mens!? Ook ik heb gevoel!? Ook wij ambulancehulpverleners hebben gevoel!? Ook wij hebben verdriet!? Ook wij hebben medelijden!?

Waarom? Waarom verstoppen wij dat? Waarom laten wij geen emoties zien!? Omdat burgers dat niet normaal vinden? Omdat onze bazen dat niet normaal vinden?! Of omdat wij vinden dat het niet bij ons werk hoort!? En dat wij gewoon deze last moeten dragen!!

Soms is je emoties delen best lekker! Soms even huilen kan best een opluchting zijn!

Wij zijn ook mensen, mensen met gevoel!

 

 

@Arthur vd Vlies

Media en de respons hierop

01 feb 15
R.A. de Jong
No Comments

Heel Nederland staat op zijn achterste poten. Iedereen heeft zijn eigen mening en gedachten over het gebeuren afgelopen week  in de NOS studio. En laat ik voorop stellen dat daar niks mis mee is. Iedereen heeft recht op een eigen mening. Waar wel wat mis mee is, is het eindeloze gebrabbel en het ongenuanceerde commentaar wat mensen kunnen plaatsen onder het desbetreffende geplaatste artikel. Het merendeel zit veilig achter zijn pc te typen, totaal niet gehinderd door enige vorm van schaamte, empathie  of realiteitszin.  Veel verder dan hun mening uiten op een forum komen ze meestal niet. Ik kan me mateloos ergeren aan types die bij ieder artikel de meest grove beschuldigingen naar wie dan ook uitten. Of het nu om een verongelukte motorrijder gaat of een moeder die haar kind door een noodlottig ongeval verliest, iedereen weet er op internet alles over te vertellen. Zelfs op een dusdanige wijze dat er zelfs met een beschuldigende vinger gewezen wordt naar de slachtoffers. Suggererend dat het hun eigen schuld is wat er gebeurd is. Het prettige is dan eigenlijk dat het iedereen overkomt zonder aanzien van het persoon. Als al deze mensen zouden weten wat hun te wachten stond, zouden ze dan ook deze beslissing genomen hebben? Hoe vaak kom ik niet van dit soort eencellige organismes tegen die tegen iedereen en alles ageren. Precies weten hoe het allemaal in elkaar steekt en nog mooier hoe het allemaal opgelost moet worden. Hetzelfde soort types die snel de andere kant uitkijken als het ergens mis gaat of doorrijden omdat er iemand hulpeloos op straat ligt of overvallen is. De realiteit komt dan immers ineens heel dichtbij. Wat we dan zeker niet uit het oog moeten verliezen is het feit dat als ze zichzelf snijden en wat bloed zien gelijk tegen de vlakte gaan. Vaak gaan ze na het bijkomen nog een keer gestrekt omdat ze een prikje krijgen tegen bv tetanus. Weg het stoere gedrag, niks geen babbels meer. En hierover plaatsen ze natuurlijk niks op internet. Ik vraag me vaak af wat de media bezield om bij ieder artikel dat ze plaatsen, een forum te openen, zodat lezers van alles op internet kunnen delen. Het merendeel zegt dan: “Waar maak je je druk om, dat moet toch kunnen?”  Nee dat moet dus niet kunnen!! Als ik zo de beelden bekijk van de commotie op het mediapark en de daarbij aanwezige commentaren van de zogenoemde betweters gaan mijn haren recht overeind staan. Er verschijnt een persoon in beeld die duidelijk verward is, een brief schrijft die kant nog wal raakt en na een kort bevel zich overgeeft en zijn wapen laat vallen zonder enige vorm van verzet. Natuurlijk kan ik begrijpen dat het hele gebeuren een behoorlijke impact heeft op de aanwezigen in de studio en ook de daarmee gepaard gaande commotie. Maar in hoeverre is er iemand iets te verwijten? Ik ben zelf de nodige malen op het mediapark geweest en de beveiliging is daar goed geregeld. Melden bij de portier, detectiepoortjes, een pasje wat uitgereikt wordt en een medewerker die je op komt halen bij de balie. Het is geen kwestie van gewoon naar binnen lopen en de lift pakken naar de studio. Zelfs als je de lift weet te bereiken kom je nog niet verder dan de hal want ook op de desbetreffende verdiepingen heb je toegangspassen nodig. Ik wil al die heldhaftige types wel eens ontmoeten die met de loop van een pistool in hun nek  weigeren om een deur open te maken. Degene die dat lef wel  hebben krijgen er 9 van de 10 keer spijt van. We kunnen ons niet wapenen tegen individuele acties van terroristen en/of mafkezen. Als het zo makkelijk was om ons daartegen te beschermen mag de eerste die daar een antwoord op weet reageren. “De weg van de rede werd al vaak geblokkeerd door de loop van een geweer” schreef Peter Koelewijn ooit. Je weet nooit uit welke hoek het gevaar kan komen. Niet iedereen en alles is te beveiligen. Maar door de ongenuanceerde uitspraken op forums etc wordt er de suggestie gewekt dat iedereen alles verkeerd doet en het allemaal veel beter geregeld kan worden. Waar moeten we dan heen? Naar een solitaire staat met de doodstraf? Waar big brother ons allemaal bekijkt zonder dat we er wijzer van worden. Laat ons gewoon ons leven leiden waarbij we de realiteit niet uit het oog verliezen. Gewoon waakzaam blijven en open staan voor anderen. Wij zien vaak genoeg geestelijk gestoorde patiënten en ondanks hun psychose kunnen we ze echt niet onder het  kopje zelfmoord terroristen of extremisten plaatsen. Iedereen is wel eens de weg kwijt in deze maatschappij.  En veel van deze patiënten zien dingen die er niet zijn of hebben waandenkbeelden over de wereldheerschappij. Maar zijn ze echt een gevaar voor onze wereldbevolking? Een beetje sturende hand, een wat gerichte aanpak en ze laten hun wapens vallen. Het zijn niet de beelden de we binnen kregen van Parijs:  “Je suis Charlie,” nee, meer de beelden van: “Je suis debiel”

In Parijs richtten ze een bloedbad aan dat was in onze studio toch niet echt van toepassing? Een “ludieke actie” of “cry for help” is beter geformuleerd. En zeg nou zelf, als het een spotje was geweest voor: “Even Apeldoorn bellen”  dan had iedereen het met een hoge score beoordeeld.

De wereld is ziek, de politieke leiders zijn ziek, is de zendtijd-vrager zieker dan de rest??