Monthly Archives:maart 2015

Treiteren, uitdagen en dan…

22 mrt 15
R.A. de Jong
No Comments

Al jaren worden er campagnes gevoerd om geweld tegen hulpverleners in te dammen. Het klinkt allemaal prachtig, is goedbedoeld maar helaas krijgen hulpverleners valse hoop dat ze serieus genomen worden. De realiteit laat meestal een ander verloop zien. Als het tot een rechtspraak komt blijkt er geen onomstotelijk bewijs te zijn. De dader heeft vroeger op een fietsje met een verkeerde kleur gezeten, of hij heeft nooit de “echte” pindakaas kunnen eten. Iedereen kent wel de legio flut uitspraken die hulpverleners in de kou laten staan en de daders in de watten leggen. Komt het tot een serieuze aangifte dan zijn naam, adres en overige personalia  van de hulpverlener binnen no-time bekend bij de tegenpartij. De animo om binnen onze huidige regelgeving aangifte te doen wordt door de overheid aangemoedigd. We kunnen anoniem aangifte doen, maar we blijven tijdens een proces niet anoniem. De advocaten hebben immers de dossiers, compleet met namen, adressen en andere relevante informatie van dader en slachtoffer. De laatste weken staan de kranten weer vol met artikelen over agressie tegen hulpverleners. Agente in elkaar geslagen, conductrice mishandeld, ambulancebroeder krijgt een vuistslag en ga zo maar door. Nu moet me wel van het hart dat ik iedere vorm van agressie tegen wie dan ook afkeur. Waarschijnlijk heeft dat te maken met het feit dat ik van huis uit niet agressief ben, zelfs niet als ik gedronken heb, wat voor menigeen blijkbaar een vrijbrief is om dit asociale gedrag te vertonen. Maar recentelijk werd ik geconfronteerd met een filmpje waarvan ik zelfs agressieve neigingen zou krijgen. In dit filmpje zit een jongen met zijn voeten op de bank van een intercity.

Deze jongen deed verder niks verdachts, was niet gewapend, had geen koordje naast zich hangen waarmee hij een explosief kon laten ontploffen. Niks van dit alles. De grootste fout die hij kon maken was zijn voeten op de bank leggen. Er kwamen drie personen in gewone kleding de coupe binnen die zich voorstelden als agenten in burger. Niks aan de hand zou je denken. Deze mensen zijn aangesteld om te zorgen voor de veiligheid van de reizigers en om op te treden bij incidenten cq calamiteiten op en rond het spoor. Maar zoals deze jongen behandeld wordt, dat wekt toch wel agressieve gedachtes op. Hij geeft netjes toe dat hij fout is, dat het asociaal is om met zijn voeten op de bank te zitten, waarbij hij de dienders fatsoenlijk te woord staat. Zodra hij niet snel genoeg zijn ID wil geven, omdat hij niet snapt dat dit “vergrijp” hem zo zwaar wordt aangerekend, krijgt hij te horen dat hij wordt aangehouden als hij niet meewerkt. Hij vertoont geen asociaal gedrag naar de agenten maar vraagt op een beheerste manier waarom hij op deze manier behandeld wordt. Drie man sterk zijn afwisselend met hem bezig, de één vuurt een vraag af, de tweede haakt erop in en nummer drie geeft extra commentaar op wat de twee anderen zeggen. Zouden ze daarom met zijn drieën zijn? Een soort drie-eenheid. De ene praat, de ander denkt en de derde voert uit.  De jongen is niet kwaad omdat hij aangesproken wordt op zijn gedrag, hij is geagiteerd omdat hij geen normaal gesprek kan voeren met deze wetshandhavers.

Zoals ik het zie is er hier sprake van machtsmisbruik, kleinerend taalgebruik en ongepast gedrag in het kwadraat. Ik durf rustig te stellen dat deze heren in de jaren “40-45” tot volle tevredenheid van hun bazen gehandeld zouden hebben. In 2015 is dit gedrag echt niet acceptabel. Het lijkt erop alsof men doelbewust de boel wil laten escaleren. Ik vraag me serieus af als het nu geen normale nette jongen was geweest, maar een grote kale kickbokser vol met stempels en piercings en een agressieve mentaliteit of de gezagdragers dan ook zo’n kapsones zouden hebben gehad. Ik denk dat ze dan gekeken hadden naar een reiziger die een propje papier op de grond let vallen, of een roker die alvast zijn sigaret in zijn mondhoek had zitten om hem straks buiten op het perron aan te steken, net een meter van de paal die daarvoor speciaal geplaatst is. Waar zijn dit soort types als er echt opgetreden moet worden? Waarschijnlijk zijn ze dan net verbaliserend bezig. Of nog erger: ze hebben een echte aanhouding verricht van iemand die met zijn schoenen op de bank zat. Gewoon ff normaal doen. Constateren, een kleine opmerking in de trant van: “Hé kerel doe even je voeten van de bank, bij een principiële collega kost het je € 90. Zonde van je geld toch?” Wedden dat er niemand moeilijk doet en iedereen waardering heeft voor je manier van handelen en oplossen. Nee, geweld tegen hulpverleners kan en mag niet, maar ga het ook niet uitlokken als er geen enkele reden toe is.  Wat is de volgende misstap van een reiziger? Met een gevlekte of vuile broek tegen een coupedeur aan staan? Of 10 centimeter buiten de rookzone bevinden? Gezag is goed en noodzakelijk, maar bekijk het per situatie en gebruik je gezag op de momenten dat het echt nodig is. Wees reëel en bedenk hoe jezelf behandeld zou willen worden. Dat is toch wat telt?

Op 18 maart jl. was er weer een absurde veroordeling van een gewone burger. In eerste instantie dacht ik dat hier om een grap ging. Hij had blijkbaar een privé envelop in een afvalcontainer gedeponeerd. Een daartoe aangewezen hielenlikker viste dit  bewijsmateriaal uit de vuilcontainer. Gelukkig kon de eigenaar van het stuk papier achterhaald worden. De boete die hierop volgde was € 140. De reden: Het envelopje werd in een afvalcontainer gegooid. Maar deze was alleen bestemd voor zwerfafval en daar viel deze envelop met bedrijfslogo niet onder. Dus niet ouwehoeren maar dokken. En als overheid maar klagen dat burgers agressief en opstandig worden en geen ontzag meer hebben voor de handhavers van de wet.  Je wordt er toch gestoord van als normaal denkend mens! Alle begrip en geduld gaat verloren bij dit schorem. Is het gek als je handen gaan jeuken? Pennenlikkers, compleet gestoorde ambtenaren en dito mallotige rechters hebben we in dit land. De één verrekend zich een paar miljoen en stapt op, een andere topambtenaar houdt zich erg intensief bezig met jonge jongens, de volgende tilt de boel voor kapitalen en ga zo maar door. En wat zegt de hoogste baas in Nederland? We verliezen zeer gedreven en gewaardeerde collega’s! Ja het is maar hoe je het bekijkt. Hoe hoger in de top hoe meer de leugens en strafbare feiten worden gebagatelliseerd. En de gewone man in dit land? Die krijgt de rekening voor zijn kiezen. Al dat gegraai aan de top kost miljoenen en de kas moet aangevuld worden. Onnodig toeteren? Bijna € 400 boete. De zaak voor miljoenen belazeren? Een nieuwe  baan die nog beter betaalt ligt in het verschiet. Via de voordeur eruit en via de achterdeur weer naar binnen. Alles moet transparant en inzichtelijk worden in dit land. Maar dit geldt niet voor de (politieke) top, deze kunnen zich naar hartenlust verrijken en graaien uit de staatskas die de gewone man steeds weer mag vullen.

De betreffende fragmenten kun je hier bekijken:

https://www.youtube.com/watch?v=USw5LDcwQzE

http://www.telegraaf.nl/binnenland/23807147/__Boete_voor_weggooien_afval__.html

Om gek van te worden!

16 mrt 15
R.A. de Jong
9 comments

Verwarrend en ondoorzichtig is de hulpverlening voor burgers geworden. Begrippen als First Responder, Rapid Responder, motorambulance, zorgambulance en huisartsenauto’s met het opschrift ambulance zijn voor legio burgers onbekende en verwarrende begrippen. Tegenwoordig kan een ambulanceverpleegkundige zonder ambulance zelfstandig op pad gaan, de Rapid cq First Responder. Hiervoor gebruikt hij een volledig uitgeruste ambulancemotor of een personenauto, waarmee geen patiënten vervoerd kunnen worden. Het doel is snelle interventies en assisterend optreden bij een reanimatie, groot ongeval of incidenten die ter plaatse afgehandeld kunnen worden. Een voorbeeld is een patiënt met een laag bloedsuiker gehalte. Een zorgambulance verzorgt enkel de niet spoedeisende bestelde ritten, en het opschrift “ambulance” op de huisartsenauto heeft niets te maken met de echte ambulance. Er kan enkel door de huisarts met optische signalen gereden worden onder auspiciën van een ambulance meldkamer, dit is de enige link met de ambulancehulpverlening. Wie doet wat in welke situatie en welke hulpverlener komt er? Van wie kan ik wat verwachten? In geen enkele landelijke campagne wordt uitgelegd waar de burger mee te maken kan krijgen in acute situaties.  Vragen over welke kosten dit met zich mee brengt en wie voor welke kosten opdraait, komen frequent aan bod.

Jaren geleden belde de patiënt de huisarts, makkelijk en simpel. Er waren twee opties: Of hij kwam, of hij kwam niet. Meer keuzes waren er niet. Als hij wel kwam en het was noodzakelijk dat de patiënt opgenomen moest worden, dan werd er een ambulance gealarmeerd. Vandaag de dag belt de patiënt buiten kantoortijden met de Huisartsenpost (HAP). Moet hij te lang wachten, dan wordt er opgehangen en in de opkomende paniek wordt 112 gebeld. Er worden aan de melder de nodige vragen gesteld, waarna er besloten wordt wie er hulp gaat verlenen, de huisarts of de ambulance. Is het niet levensbedreigend of acuut dan zal de huisarts de zaak verder kunnen afhandelen. Maar valt er ergens in dit vraag en antwoordspel bijvoorbeeld het woord hartklachten dan wordt er direct een  ambulance met volledige bezetting, of een Rapid Responder die kant uit gedirigeerd. De patiënt verwacht eigenlijk een huisarts maar wordt geconfronteerd met een ambulanceverpleegkundige. Indien het een First Responder betreft, zal hij de nodige onderzoeken doen en vervolgens besluiten of er alsnog een ambulance moet komen om de patiënt te vervoeren of dat er een doorverwijzing naar de huisarts moet volgen. In het gunstigste geval kan hij het zelf afhandelen zonder verdere verwijzing. Nu komt de bottle neck. Een patiënt is grieperig, koortsig en voelt zich beroerd. Door het vele hoesten heeft hij pijn op de borst gekregen. De ambulanceverpleegkundige vermoed dat het allemaal meevalt en dat er geen sprake is van hartklachten. Omdat het ziektebeeld niet geheel duidelijk is, besluit hij de patiënt toch per ambulance in te sturen om zekerheid te krijgen. De huisarts heeft geen capaciteit om een visite te komen doen en de patiënt is te beroerd om naar de arts te gaan. De ambulance arriveert en de patiënt wordt vervoerd naar de eerste hulp. Hier blijkt dat er niks aan de hand is en de patiënt kan met eigen vervoer terug naar huis. Het eigen risico is opgesoupeerd door ambulancevervoer en Spoedeisende Hulp bezoek. Was de patiënt door een huisarts gezien dan had alles waarschijnlijk afgedaan kunnen worden met een huisarts visite en medicamenteuze therapie. Weken later wordt hij geconfronteerd met een gepeperde rekening. Recentelijk werd er in de media aangehaald dat een wond hechten soms meer kost dan een nieuwe heup implanteren. Geen enkel weldenkend mens kan dat bevatten. Volgens de politiek heeft het alles te maken met het soort verwonding welke onder een bepaalde behandelcategorie valt en dat kan soms in het nadeel van de patiënt uitvallen. Onverkoopbaar en onbegrijpelijk voor mij en voor iedereen in Nederland. Waarom wordt er niet naar redelijkheid gefactureerd? Ook wij merken dat er steeds vaker een beroep op ons gedaan wordt. Veel patiënten die eigenlijk bij de HAP thuishoren belanden bij de ambulancedienst. Heel vaak betreft het meldingen die niet bij ons thuishoren maar bij een huisarts.  Een hechtwondje op het hoofd, een gebroken vinger, een druppelende aambei en ga zo maar door. De stelling is: Binnen de gezondheidszorg is degene die de patiënt voor het laatst gezien heeft verantwoordelijk totdat een andere hulpverlener de zorg overneemt. Ook wij willen niet de eindverantwoordelijke zijn als we niet zeker zijn van onze diagnose. De patiënt wordt meegenomen en ingestuurd naar het ziekenhuis. Dan ligt de verantwoording bij de SEH arts. Van daaruit klinken steeds meer noodkreten omdat patiënten de huisarts omzeilen en onterecht de SEH bezoeken. De capaciteit van de SEH is niet ingesteld op dit soort opnames en er treedt stagnatie in de behandeling op. Wij zien veel patiënten die bij de huisarts thuis horen en waar geen ambulance indicatie voor is. Recentelijk bracht ik een patiënt, die gevallen was voor de deur van een huisarts, bij die huisarts naar binnen om het wondje te laten hechten. Hierop werd ons medegedeeld dat we de patiënt maar bij haar eigen huisarts af moesten leveren om daar gehecht te worden. Een grove schande en betutteling ten top. Afschuiven en doorschuiven werkt blijkbaar beter dan adequaat hulp verlenen vanuit menselijk oogpunt.

De burger heeft nog steeds de misvatting dat ambulancezorg en Spoed eisende Hulp bezoek, net als de huisartsenzorg ongelimiteerd en bij het basispakket inbegrepen is. Regelmatig wijzen wij de patiënt op deze misvatting waarna ze steeds vaker kiezen voor een alternatieve wijze van vervoer. Het wordt hoog tijd dat er meer duidelijkheid komt voor de burgers over de voorzieningen die betrekken hebben op de eerstelijns zorg. Wanneer vraag ik specifiek om een ambulance? Waarom komt er geen huisarts als ik daarom vraag, maar een ambulance? Niet alle pijn op de borst wordt veroorzaakt door hartklachten. Het feit dat er geen capaciteit is bij een huisartsenpost om visites te rijden moet niet opgelost worden door de ambulancedienst. De ambulance dient gebruikt te worden en beschikbaar te blijven voor acute situaties. Dat beide disciplines elkaar aanvullen en helpen spreekt voor zich en zal door iedereen geaccepteerd  worden. Maar van hulpverleners mag ook verwacht worden dat zij burgers niet onnodig op kosten jagen. Degene bij wie de zorg thuishoort moet deze onder alle omstandigheden kunnen waarborgen. Bij spoedgevallen 112, anders de huisarts.

Er kunnen kapitalen bezuinigd worden in de zorg. Als ik een gemiddelde werkweek neem dan vervoer ik minimaal 8 patiënten per week waarvoor geen ambulance indicatie is. Op maandbasis ruw geschat  4 x 8 x € 700 = € 22.400. Gemiddeld rijden we met 20 voertuigen op een dag. Dit is al € 448.000. Laten we het gemakshalve naar beneden bijstellen. € 400.000 per regio. We hebben 25 veiligheidsregio’s.  Dan spreken we over (heel voorzichtig geschat) € 10 miljoen euro. Serieuze bedragen toch? Als deze bedragen al op ambulancezorg bezuinigd kunnen worden, hoe zit het dan met alle overige instellingen op jaarbasis? De top weet zichzelf zoals altijd wel te verrijken ten koste van patiënten en mensen op de werkvloer. Wanneer wordt er nu eens serieus gekeken naar de kosten?  Een doorsnee gezin heeft zijn financiën beter op orde dan een instelling met een surplus aan financiële specialisten. Het is om gek van te worden.

Agressie opwekken!!

05 mrt 15
R.A. de Jong
No Comments

Ook ambulancebemanning kan agressie opwekken!

 

Wat is dat toch de hele tijd? Al die vragen van patiënten en familieleden over geweld tegen ambulancehulpverleners. Er gaat bijna geen dag voorbij of ik word geconfronteerd met deze vraagstelling. En niet alleen ik, ook veel collega’s krijgen deze vraag voorgeschoteld. Bijna dagelijks is er wel een patiënt en/of familielid die erover begint. Ik ben de afgelopen jaren diverse malen geïnterviewd door radio- en televisiestations waarbij deze vraag telkens aan de orde kwam. Meerdere malen is er in een langdurig interview kort ingegaan op de agressie tegen de ambulancehulpverleners.  En evenzoveel keren heb ik uitdrukkelijk te kennen gegeven dat die agressie binnen ons vakgebied niet zo veelvuldig voorkomt als de media ons willen laten geloven. Natuurlijk snap ik wel dat dit onderwerp zorgt voor goede kijkcijfers en hoe meer sensatie, hoe beter het is. Een paar jaar terug heb ik een anderhalf uur durend interview gegeven. Dit ging over het filmen van incidenten door omstanders met behulp van hun mobiele telefoon.  Het doel hiervan was het vastleggen van agressie tegen hulpverleners. Het lijkt een goed initiatief, maar er schuilt ook een groot gevaar in. Steeds vaker zien we dat er maar een deel van het videofragment in het nieuws getoond wordt. Het voorafgaande gebeuren wat leidt tot de escalatie wordt bijna nooit in de publiciteit naar voren gebracht.  

Als  we eerlijk zijn: in negen van de tien keer blijkt het totale en complete videobeeld een iets andere weergave van de situatie te geven. Als ik terugkom op mijn eigen interview waarbij ik duidelijk te kennen geef dat over het algemeen de agressie naar ons hulpverleners meevalt, blijkt dat dit totaal genegeerd wordt. Juist een korte referentie naar de escalerende oudejaarsnachtrellen van jaren geleden, wordt sterk uitvergroot en tot een hot item gebombardeerd. Niet echt een waarheidsgetrouwe weergave van mijn interview. Natuurlijk komen er op jaarbasis incidenten voor die voor collega’s zeer heftig en ingrijpend zijn en kunnen leiden tot psychische schade. Ik ken de verhalen van collega’s die zwaar verwond zijn door messteken welke toegediend werden door een psychiatrische patiënt. Maar laten we vooral niet uit het oog verliezen dat er soms onbedoelde agressie naar ons toe is. Een psychotische patiënt die uit zijn panty gaat en agressie gebruikt. Het is inherent aan het ziektebeeld en is niet bij voorbaat een doelbewuste agressieve daad naar ons toe. Evenmin is er sprake van gerichte agressie als iemand zich een stuk in de kraag gezopen heeft. Hiermee zeg ik niet dat ik het gedrag goedkeur, maar het moet wel in de juiste context geplaatst worden. Een patiënt met een laag bloedsuikergehalte kan knap vervelend en agressief zijn naar iedereen in zijn omgeving. Als een voorbijganger dit gedrag staat te filmen kan het snel geïnterpreteerd worden als agressie naar de hulpverlener, terwijl de patiënt niet eens weet dat hij dat gedrag vertoont. Het is immers een gevolg van het ziektebeeld. In dit vakgebied moet je altijd op je hoede zijn, zowel bij psychiatrische patiënten als bij patiënten met een somatisch ziektebeeld zoals hiervoor omschreven. Ik heb eens een agent treffend horen zeggen: “Als ik een verdachte aan moet houden weet ik dat ik klappen op kan lopen, maar het is een ander verhaal, als ik zonder aanleiding in elkaar geslagen wordt”. Bij ons is het niet anders, ik heb in de afgelopen 35 jaar nog nooit meegemaakt dat iemand mij uit de ambulance wou trekken om mij een pak op mijn donder te geven. Ik denk dat ik best de nodige kwibussen tegengekomen ben, ook in de grote steden met een overdaad aan mafkezen.  Sommige situaties zijn onbeheersbaar. Als ik kijk naar bijvoorbeeld het voetbalgeweld, dan zijn de gefrustreerde supporters zo door het dolle heen, dat iedereen in de buurt het moet ontgelden. Alle mogelijkheden worden aangegrepen om de agressie op bot te vieren. Taxi’s, politiewagens, ambulances en zelfs een moeder met kinderwagen moet eraan geloven. Een kwestie van een verkeerde persoon op de verkeerde plaats op het verkeerde moment. Tegen massahysterie is niks bestand. Ver uit de buurt blijven van de oproerkraaiers is de enige remedie. Meestal zie je het te laat escaleren als buitenstaander en voor je het weet zit je ertussen en ben je de Sjaak.

Maar nu de individuele agressie. Ik heb in de loop van de jaren meerdere collega’s gesproken die zich bedreigd voelden of bedreigd werden. Sommigen incidenten haalden uitgebreid de krant . Bij navraag op een later tijdstip kreeg ik een aantal keren te horen: “Wat daar toen gebeurt is, is deels door mijn eigen inbreng veroorzaakt”. Soms zijn wij zelf de trigger die aanleiding geeft tot vervelend en ongewenst gedrag bij patiënt en/of omstanders. Een hulpvraag wordt bijvoorbeeld door ons niet serieus genomen of wordt gebagatelliseerd in het bijzijn van patiënt en/of familie. Men voelt zich niet serieus genomen en krijgt het gevoel dat men niet wordt gehoord. Actie geeft reactie en soms escaleert dat tot vervelende situaties. Ik zal een voorbeeld geven van een situatie die kan leiden tot escalatie.

Een jonge vrouw ligt te hyperventileren in een bomvolle kroeg. We komen binnen en zien haar op de grond liggen. Vrienden en bekenden staan eromheen. De vraag is aan of we haar uitgebreid moeten gaan onderzoeken in een stampvolle kroeg waar al haar vrienden en bekenden bij staan. Wat omstanders vooral  verwachten is dat er snel en adequaat gehandeld wordt. Als we het protocol volgen zijn we al snel 20 minuten verder voordat haar situatie onder controle is. Omstanders gaan zich er in deze tijd mee bemoeien en gaan ons manen tot sneller handelen. De meeste hebben een bakkie teveel op en sommigen van hen weten het altijd beter dan wij. De sfeer wordt steeds meer gespannen, wij doen ons best, maar in de ogen van de omstanders schiet het allemaal niet op en kan het allemaal een stuk sneller. De hulpverleners worden het mikpunt van hun frustratie. In hun ogen is er immers sprake van een ernstige situatie en de hulpverleners reageren rustig en behandelen de patiënt op hun dooie gemak. Voor een buitenstaander iets om gek van te worden. Een andere, in mijn ogen betere methode zou zijn: Binnenkomen in de kroeg, bij een ademende patiënt gelijk opladen en meenemen de ambulance in. De grootste trigger wordt dan al weggenomen. De omstanders hebben het idee dat de patiënt gelijk en snel goed geholpen wordt. Wat er zich verder achter de deuren van de ambulance afspeelt zal iedereen worst zijn. Meer dan een goede vriend of vriendin van de patiënt zal er in de buurt van de ambulance niet aanwezig zijn. En als de spontaan genezende patiënte na 20 minuten uit de ambulance geknikkerd wordt zal je geen omstander horen over een “trage” of “falende” hulpverlening. Wat ik hiermee probeer aan te geven is dat iedereen in veel gevallen, door doordacht te handelen, veel agressie kan voorkomen. Misschien moet er in de opleidingen meer aandacht komen voor het creatief inspelen op situaties en het vermijden van conflicten. Ook zou er meer winst te halen zijn als er bij de burgers meer bekendheid zou zijn over ons werk en handelen. Als wij ons begripvol opstellen naar patiënt, familie en omstanders, dan  zal er weinig reden overblijven om agressie naar ons te tonen.  Agressie naar hulpverleners mag nooit getolereerd worden. Hulpverlenen is een interactie tussen meerdere partijen en een ieder moet hierin zijn eigen verantwoordelijkheid nemen.