Monthly Archives:mei 2015

Ambulanceverpleegkundige – Zwaar onderbetaald!!

13 mei 15
R.A. de Jong
14 comments

De acties bij diverse ambulancediensten in het land zijn inmiddels in volle gang en terecht! De nieuwe CAO had afgelopen januari al in moeten gaan. Nu, tien onderhandelingsrondes verder is er nog geen akkoord bereikt. De maat is vol voor de ambulanceverpleegkundigen en de ambulancechauffeurs!

Na 37 jaar ambulance ervaring en nog steeds fulltime alle diensten draaiend, vind ik het hoog tijd dat niet alleen het salaris maar ook andere werkgerelateerde zaken aan de huidige realiteit moeten worden aangepast. Al jaren worden ambulanceverpleegkundigen contractueel aangesteld en ingeschaald op MBO niveau. De uitvoering van de werkzaamheden ligt echter op HBO, eigenlijk zelfs HBO+ niveau en qua functioneren wordt dit ook echt verwacht van de ambulanceverpleegkundigen. Sterker zelfs, ze nemen over het algemeen alleen HBO verpleegkundigen met extra aantekeningen (specialisaties/aanvullende opleidingen) aan bij het vervullen van de vacatures. Vervolgens gaan deze verpleegkundigen nog een verplichte intensieve 1 jaar durende opleiding specifiek voor de ambulance volgen. Een verplichte specialisatie die behaald moet worden! Wat klopt er niet in dit plaatje? De eisen aan ambulancepersoneel zijn de afgelopen jaren met sprongen toegenomen. Maar de waardering van de functies is nooit aangepast. Daarbij heeft het ambulancepersoneel weinig mogelijkheden om hun eisen door middel van stakingen kracht bij te zetten. Op luchthavens kunnen ze staken en treinen rijden gewoon niet als ze staken of doen stiptheidsacties… die mogelijkheden zijn er bij ons niet. Je kunt iemand met een hartinfarct of slachtoffers van een zwaar ongeval niet op straat laten liggen.

HBO-ers uit andere disciplines denk bijvoorbeeld aan Communicatie, Informatica, Personeel en Organisatie verdienen bij aanvang van hun loopbaan, zowel in het bedrijfsleven als bij de overheden, al beduidend meer dan een ambulanceverpleegkundige met al zijn specialisaties en een 20 jarig dienstverband. Als je met hen spreekt, zijn zij ook uiterst verbaasd hoe bedroevend laag de salariëring van onze beroepsgroep is en vrijwel iedereen vind dit ook zeer onterecht.

Daarnaast hoeven deze HBO-ers geen beslissingen te nemen op leven en dood. Zij hoeven ook geen medische handelingen te verrichtten die eigenlijk voorbehouden zijn aan artsen. Een schril contrast tussen werk en beloning. Behalve de salariëring zijn er natuurlijk veel meer aspecten die een zware druk leggen op het beroep van ambulanceverpleegkundige. In de literatuur wordt al melding gemaakt op welke wijze het een aanslag is op iemands gezondheid als er vaak onregelmatig gewerkt wordt. Het bioritme raakt van slag door de vele wisselende diensten. Naar mate je ouder wordt worden nachtdiensten steeds zwaarder en ze zijn per definitie ongezond voor  lichaam en geest. In één week tijd draaien wij kris kras door elkaar: vroege, late, nacht en weekend diensten. Medewerkers van fabrieken in ploegendienst hebben vaak een opbouwend ritme, een aantal dagdiensten opgevolgd door late diensten en vervolgens nachtdiensten, dit in het kader van de veiligheid op de werkplek. Een mooie soepele verschuiving van je bioritme van de vroege naar de late en vervolgens de nachtdiensten. Blijkbaar is die veiligheid minder relevant als je je dagelijks in opperste concentratie met hoge spoed en signalen door het verkeer manoeuvreert en in de meest vreselijke scenario’s in no-time de juiste beslissing moet nemen omdat de gevolgen anders desastreus kunnen zijn.

Daarnaast is er vaak uitloop van dienst omdat hulpverlening nu eenmaal niet te plannen is binnen reguliere en strak afgebakende tijden. Ook al is het flink uitgelopen tijdens de late dienst, en kun je vaak niet gelijk de slaap vatten, ook dan gaat in de ochtend gewoon de wekker voor de volgende dienst.

De nachtdiensten zijn in de loop van de jaren steeds drukker geworden, er wordt frequenter gereden op meldingen van huisartsen, politie en omstanders. Vaak wordt je meerdere malen per nacht van de ene naar de andere standplaats doorgeschoven om zoveel mogelijk het gebied af te kunnen dekken zodat burgers binnen de 15 minuten grens bereikt kunnen worden. De heftige emotionele situaties en de soms bezwarende weer/locatieomstandigheden dragen allemaal bij aan een bezwarende werkomgeving. In veel gevallen werken we in onmogelijke hoeken en houdingen om hulp te bieden aan slachtoffers. Zeker als er sprake is van totaal verwrongen auto’s en vrachtwagenwrakken.  De ene keer is dat in de stromende regen, dan weer blauwbekkend in de bittere vrieskou en zomers soms bij 35 graden Celsius waarbij het zweet langs je bilnaad gutst. In het slechtste geval duurt het bevrijden van (meerdere) slachtoffers soms uren. Het is een totaal andere setting dan jaren geleden. Er is veel gewijzigd binnen de ambulancezorg maar dat heeft, gek genoeg, niet tot een aanpassing in de salariëring geleidt. Lang geleden sprak ik iemand van het ministerie die mij vertelde dat de salarissen binnen de gezondheidszorg bewust lager werden gehouden dan de in ons omringende landen. Dit met het oogmerk om de gezondheidskosten niet tot grote hoogte op te stuwen. Nee, dat gebeurt wel op andere manieren, daar heb ik ook al eens een blog aan gewijd.  Ik heb dat toentertijd voor kennisgeving aangenomen maar als ik kijk naar de salariëring van verpleegkundigen in de landen om ons heen dan lijkt het wel te kloppen.

Een ander gegeven is dat mensen met onregelmatige diensten veel vaker blijken te scheiden, waarschijnlijk omdat er meer druk binnen het gezin is. Veel gemeenschappelijk momenten zoals verjaardagen, feesten en  feestdagen maar ook de kindervakanties worden vaak zonder partner doorgebracht. Op korte termijn vrij krijgen is moeilijk op deze dagen (er moet namelijk altijd bezetting zijn), vaak ben je afhankelijk van wat je zelf kunt ruilen met collega’s. En als deze collega’s op dezelfde dag in een andere dienst werken lukt dat dus ook al niet. Wat een bijkomend nadeel is (ook financieel gezien), is dat kinderopvang niet voorziet in opvang voor kinderen van mensen die in onregelmatige diensten werken. Flexibele opvang is niet altijd mogelijk, per definitie duurder en opvang tijdens nachtdiensten ronduit onbetaalbaar (als er die al is). Dit is dus zeer problematisch voor ouders die beiden in onregelmatige diensten werken en gescheiden/alleenstaande ouders. De onregelmatige diensten leggen ook een grote druk op het gezinsleven. Partners moeten alles plannen rondom het rooster van de ambulanceverpleegkundige en kunnen er niet altijd van uitgaan dat hij of zij wel op tijd thuis is om bv de kinderen op te vangen of naar school te brengen. De partners moeten ten alle tijden beschikbaar zijn als achtervang (als een dienst onverhoopt uitloopt) en bij calamiteiten in eigen gezin, omdat je nu eenmaal niet van de ambulance kunt afstappen tijdens werktijd. De werkgevers van de partners zijn hier natuurlijk ook niet altijd van gecharmeerd en dit legt dan weer een extra druk. Daarnaast is het deelnemen aan teamactiviteiten op vaste dagen of tijden lastig tot niet te plannen.

Zelf zal ik er niet veel wijzer meer van worden, omdat ik als één van de laatste der Mohikanen, nog gebruik kan maken van een ‘oude’ regeling die mij de gelegenheid geeft om eerder te stoppen met werken. Ik vraag me wel af hoe collega’s dit werk in vredesnaam vol moeten houden tot hun 67e. Ik zou dat niet meer trekken tot die leeftijd. En met een beetje pech wordt het in de loop van de jaren nog verder opgetrokken tot 70 jaar. Ik pleit dan ook met klem voor een regeling dat mensen vanaf hun 55e jaar geen nachtdiensten meer hoeven te draaien. De arbeidsomstandigheden zullen beter moeten worden als mensen langer door moeten werken. En er zal nu al gekeken moeten worden naar oplossingen om problemen in de toekomst te voorkomen.

Ik sta volledig achter de eisen van de collega’s. Het is niet zo dat we een topsalaris eisen, vet willen verdienen of iets van dien aard. Wat we wel willen is een salaris wat recht doet aan ons verantwoordelijke werk en de zwaarte van het beroep hetgeen we 24-7 uitoefenen, jaar in, jaar uit!

Als u meer wilt weten over het werk van ambulancehulpverleners, geeft het boek “Maar ik heb helemaal geen centjes voor de begrafenis…” op onverbloemde wijze de rauwe werkelijkheid van dit beroep weer.

Ik ben benieuwd naar jullie mening en de algemene opinie in deze kwestie. Reageren kan via deze pagina…

 

Arrestatieteam onder vuur!

06 mei 15
R.A. de Jong
15 comments

Kort geleden is een lid van het arrestatie-team (AT-team) levensgevaarlijk gewond geraakt bij een aanhouding. Tijdens het overmeesteren in een hotel werd hij door de verdachte, ondanks alle voorzorgen, met een mes gestoken. Wat mij steeds weer opvalt zijn de ongelofelijke reacties van bepaalde roeptoeteraars, die klakkeloos reacties naar aanleiding van dit artikel op internet plaatsen. Volkomen respectloos het leed dat een ander overkomt aangrijpen om hun eigen frustraties te ventileren. In de loop van de jaren ben ik bij meerdere incidenten aanwezig geweest waar een arrestatieteam handelend moest optreden. Als direct betrokkene moet ik bekennen dat het merendeel van deze mensen meer geduld op kan brengen dan ik in penibele situaties. Vaak heb ik tijdens een inzet stand-by gestaan om zonodig eerste hulp te verlenen voor, tijdens en na een inzet. Het kan dan gaan om eventuele medische hulp aan de AT-er of de persoon die aangehouden moet worden. Mijn ervaring is dat alle kansen en mogelijkheden van te voren zorgvuldig worden afgewogen alvorens er tot actie overgegaan wordt. Er wordt door veel van die roeptoeteraars op internet geen moment stil gestaan bij de risico’s die deze mensen voor een paar knaken lopen. Eén moment van onoplettendheid kan ze fataal worden. Diverse leden is dit inmiddels overkomen. Door de gevaarlijke situaties waarin ze zich bevinden, kan iedere inzet de laatste zijn. Al deze mensen hebben familieleden die maar moeten hopen dat de AT-er na een inzet weer veilig thuiskomt. Mensen die klakkeloos reacties plaatsen realiseren zich helaas niet dat een AT-inzet zich ook in hun directe omgeving af kan spelen, binnen hun eigen vrienden- cq kennissenkring.

Het merendeel van de bevolking staat never stil bij het feit dat een AT-team ook ingezet kan worden voor mensen die een gevaar kunnen zijn voor zichzelf of hun omgeving. Daarbij is er zeker niet altijd sprake van vuurwapens, explosieven of wat voor soort oorlogstuig dan ook. Ook dat is één van hun taken, net zoals agenten de taak hebben om de orde te handhaven. Te weinig mensen beseffen dat een AT-team en agenten veel meer doen. Het inlichten van nabestaanden door de politie na een dodelijk ongeval is over het algemeen wel bekend. Dat ze ook ingezet worden bij het reanimeren van een patiënt is al vaak minder duidelijk. Het in samenwerking met de ambulancedienst zoeken naar opvang voor een vrouw die door haar man mishandeld is, is al veel minder bekend. Of het thuis brengen van een patiënt die door ons gezien is en geen letsel heeft.

Mijn ervaring is dat er veel onduidelijkheid is over het werk van politie, brandweer en ambulance. De gangbare gedachte is: de politie bekeurt, de ambulance vervoert en de brandweer blust. Voor degene die zich nergens in verdiepen en gelijk een mening klaar hebben weer een aanleiding om domme reacties en kwetsende opmerkingen te plaatsen. Met als gevolg vaak felle protesten van diegenen die wel weten hoe de situatie in elkaar steekt.

Ik wil één aspect van het AT-team inzichtelijker maken voor een betere beeldvorming. Het betreft een situatie waarin een patiënt die het leven niet meer ziet zitten en zichzelf van het leven wil beroven. De patiënt dreigt om van een hoge flat af naar beneden te springen. Geloof me dit komt vaker voor. Het enige dat men weet is dat deze persoon serieus interesse heeft om de daad bij het woord te voegen. Verder weet men nog niks. Er hangt geen briefje aan de deur met datum en vermoedelijke tijd van springen. Wat wel duidelijk is, is dat de persoon in de woning aanwezig is. De gordijnen zijn gesloten. Er is geen enkele activiteit waar te nemen. Het kan zijn dat de persoon al dood is door een overdosis aan drugs of medicijnen. Misschien zijn de plannen gewijzigd en zijn alle gaskranen opengedraaid. De enige toegangsweg is via de galerij. Als ze daar binnenvallen kan de persoon via het balkon aan de andere kant van de woning naar beneden springen. De enige oplossing is een perfect getimede inval waarbij zowel de galerij als de balkondeur niet meer gebruikt kan worden als ontsnappingsroute. Hierbij zullen er dus AT-ers van het dak af naar beneden moeten abseilen, niet wetend wat ze daar  zullen aantreffen. De kans is groot dat ze een psychotisch of zeer agressief persoon aantreffen. Vergeet niet dat er wel wordt gewerkt op een hoogte van 12 à 13 verdiepingen. Dat de AT-er tijdens zijn inzet zelf dodelijk kan verongelukken terwijl hij een ander probeert te redden of erger tracht te voorkomen is alleen maar prijzenswaardig te noemen. Ik zou niet graag in hun schoenen staan of mijn leven op het spel willen zetten. Deze jongens hebben de keuze gemaakt om dat wel te doen en hiermee onze maatschappij veiliger te maken en te houden.

Wie van ons staat er te springen om in de vuurlinie te belanden? Wie van deze roeptoeteraars is er bereid om in de bres te springen voor een patiënt die het niet meer  ziet zitten en een heel huizenblok wil opblazen met zijn ondoordachte actie? Wie wil er zijn leven geven voor een situatie zoals recentelijk in Parijs? Het gros van de Nederlanders weet niet uit welke gelederen de mensen van een AT-team komen. Hebben geen flauw benul van hun loodzware opleiding, selectie en achtergronden…

AT-ers, Noodhulp en alle anderen die bij noodsituaties betrokken zijn; wij als direct betrokken hulpverleners weten wat jullie doen. Wij hebben waardering voor jullie optreden en hopen dat we steeds weer een beroep op jullie kunnen doen als de nood echt aan de man komt.

Respect voor jullie aanpak en benadering!

PS. Misschien een idee voor de roeptoeteraars om eens een dagje mee te trainen met deze mensen.