Monthly Archives:juli 2015

Graaien, draaien en blunderen!

30 jul 15
R.A. de Jong
4 comments

In mijn vorige blog, het Nederlandse omdenken, probeerde ik aan te geven hoe de rechtsstaat hulpverleners behandeld, nadat ze zich naar eer en geweten ingezet hebben. Naar  aanleiding van deze blog kwamen honderden reacties van lezers die ook geen barst meer snappen van het systeem wat ooit opgezet is om recht te doen aan slachtoffers

Rechters staan ver van alle ellende af. Daders die ze moeten veroordelen krijgen korte straffen inclusief weekend verlof. In die weekenden kunnen ze zich dan weer lekker      uitleven:  verkrachting, een roofoverval en soms een moord. En hoe raar; Nooit iemand van de betrokken instanties die het heeft zien aankomen en geen enkele instantie die de  verantwoordelijkheid opeist. Het spreekwoord: “Een vos verliest wel zijn haren maar niet zijn streken”, is op velen van toepassing. Re-integreren is het motto. Of het maatschappelijke  onrust veroorzaakt of de slachtoffers schoffeert kan ze niets schelen. Wat wordt er dan wel adequaat aangepakt?

Gillen op een plein of een waxinelichtje gooien! Dan is de rechterlijke macht direct in opperste staat van paraatheid. Snelrecht, media aandacht en hoge straffen zijn ineens gerechtvaardigd.  Adequaat (af)handelen is het credo. Op zich logisch want de één heeft de “waardigheid van het Koninklijk Huis aangetast” en de ander een “valse alarmkreet” ten gehore gebracht. Zware vergrijpen als pedofilie, laaghartige roofovervallen en andere misdrijven tellen blijkbaar minder zwaar.

Hoe zit het trouwens met de aanpak van hoogopgeleide, integere en aalgladde criminelen met witte boorden? Types die zelden gestraft worden omdat ze op onaantastbare posities zitten, bulken van “ons” geld en genoeg corrupte vriendjes hebben om een vervolging of veroordeling af te wenden. Mannen die zich niet bezighouden met het kruimelwerk maar gaan voor luxe en status. En als het onverhoopt toch tot een “gedwongen” ontslag leidt krijgt betrokkene over het algemeen een nog lucratievere functie in de schoot geworpen.

Witwas advocaten, vastgoedmagnaten, corrupte ambtenaren, foute topmanagers en frauduleuze politici om er maar een paar te noemen.

Miljoenen, nee miljarden worden er over de balk gesmeten. Overdreven? Ja in hun ogen overdreven gezeik van het gepeupel, maar in de ogen van degenen die het geld moeten ophoesten is het onverklaarbaar en totaal onverteerbaar.

Een paar voorbeelden om het geheugen op te frissen. Kort geleden werd er besloten om een aanbesteding te doen voor het serviesgoed van de Europese Unie, kosten 2 miljoen euro voor het tafelzilver en ruim € 550.000,00 voor het serviesgoed. Natuurlijk moet het bestek van zilver zijn. Europarlementariërs eten stijlvol. Welke idioot verzint het om voor bijna 3 miljoen euro aan servies aan te schaffen?

Vier dubieuze straaljagers voor minimaal 4,5 miljard euro. Mislukte ICT projecten die tot op heden meer dan 21 miljard kosten. Het samenvoegen van krijgsmachtonderdelen, het mag circa 1 miljard kosten. De Betuwelijn, hoppa, tussen de 9 en 18 miljard euro en nog steeds oplopend. Elektronisch Patiënten Dossier 300 miljoen euro en ja hoor, in 2012 de stekker eruit. Miljarden aan Griekse staatssteun waar Nederland geen cent meer aan zou bijdragen, weet u nog wel? Dat was de belofte vóór de verkiezingen. Na de verkiezingen liggen de zaken toch altijd net iets anders.

De verbouwing van het Binnenhof, beraamd op minimaal een half miljard euro. Deze verbouwing zal in ieder geval “sober en doelmatig” worden, zegt een oud minister, wiens naam veel lijkt op die van de beroemde oorlogsarchitect Speer. Ook toen werden kosten nog moeite gespaard om het de baas naar de zin te maken.

Heeft het woord democratie in Nederland eigenlijk nog wel enige betekenis? Niks in dit land is meer heilig. Politieke partijen hebben prachtige verkiezingsprogramma´s en dito beloftes. Stem op ons, krijg je een vlaggetje of petje.

Is de zetel eenmaal veiliggesteld dan wordt de verkiezingsbelofte in rap tempo vergeten en kunnen de kiezers barsten. Beloftes breken hier in Nederland sneller dan borden tijdens een  Griekse bruiloft. Het hele politieke bestel is er op gericht om linksom of rechtsom bakken geld los te peuteren van de agerende burgers. Maar betalen zullen we! De belastingen stijgen jaarlijks. Nieuwe belastingen worden verzonnen, niet nivelleren maar genereren.

En de politiek? Die trekt zich nergens iets van aan en smijt het geld er met containers tegelijk uit.

Bejaarden worden uit verzorgingshuizen gegooid omdat ze niet de juiste indicatie hebben. Zorgverzekeraars bepalen welke medicijnen er gegeven moeten worden aan ernstig zieken. Zij bepalen inmiddels ook welke artsen goed voor je zijn. Premie en eigen risico schieten omhoog. Minder kwaliteit voor steeds meer geld. Megabonussen voor slecht presterende en falende managers, de kranten staan er bol van. Voor hulpverleners zijn er geen mogelijkheden voor een loonsverhoging. Nee, … wel voor zinloze projecten.

Werklozen worden door onze premier afgeschilderd als lui en werkschuw. Rutte gaf, in zijn functie als VVD-leider, af op mensen die na hun ontslag meteen een WW-uitkering aanvragen en niet eerst proberen ander werk te vinden. “Ze hebben het adres van het UWV al in hun hand”. Op zich niet zo vreemd, de gewone burger komt na ontslag in een onzekere financiële situatie terecht. Hoe anders is dat als parlementariër? Als je daar na drie maanden je baan verliest (al dan niet te wijten aan jezelf), krijg je tenminste twee tot vier jaar een royale wachtgeldregeling. Als parlementariër hoef je de eerste jaren gelukkig niet naar het UWV waar je overigens geen uitkering krijgt als het ontslag aan jezelf te wijten is. In Nederland wordt duidelijk met twee verschillende maten gemeten. Maar de gewone burger trekt altijd aan het kortste eind.

Jan met de korte achternaam, die blij is met zijn baan en die voor minder wordt ontslagen dan de hierboven genoemde wapenfeiten, zorgt er middels belastingafdrachten wel voor dat de dames en heren op het pluche hun levensstijl voort kunnen zetten. En laten we de financiële crisis veroorzaakt door de banken onder toezicht van de Nederlandse overheid, de vele reorganisaties en faillissementen niet vergeten, waardoor het gros van de 600.000 werklozen de afgelopen jaren vaak tevergeefs eindeloos heeft gesolliciteerd om aan werk te komen. Dankbaar moet je zijn, nederig en klein: Ja inderdaad als burger, niet als topfunctionaris.

Snapt u het nog? Laten wij ze nog eindeloos graaien, draaien en blunderen?

Of zeggen we nu eindelijk basta! Genoeg is genoeg!

 

Er moet wat veranderen!

Teken de petitie via de link:

http://www.activism.com/nl_NL/petitie/graaien-draaien-en-blunderen-door-de-overheid/65789

Het Nederlandse omdenken!

23 jul 15
R.A. de Jong
9 comments

Vroeger leek de rechtspraak in Nederland duidelijk. Er was een overval, moord of misdrijf gepleegd en de veroordeling die hierop volgde was helder. Er was respect voor politie cq optreden.

De afgelopen weken, na de dood van Mitch in Den Haag, gonst het op de (social) media opnieuw over politie incidenten in alle delen van het land. De ene schietpartij staat koud in de krant, of het wordt al overschaduwd door het volgende pistoolsalvo. Twee agenten die op verschillende tijden en plaatsen worden neergestoken. Een privé auto van een agent die met explosieven wordt opgeblazen. Verdachten die niet meewerken aan hun aanhouding en door een vuurwapen gedwongen moeten worden tot overgave cq medewerking. Telkens komt het op hetzelfde neer: verzet tijdens een arrestatie. Het lijkt meer regel dan uitzondering te worden. Intimidatie leidt tot escalatie en vervolgens tot een hoop ellende.

Een personal coach zei ooit tegen me: “Je kunt 2 dingen doen; Je kunt de goede dingen doen en je kunt de dingen goed doen”. In de huidige maatschappij moeten we vooral de dingen goed doen. Dat zijn de dingen die ons worden opgelegd door werkgever, overheid en andere instanties. De goede dingen doen komt vanuit ons zelf. Afserveren lijkt nu het credo!

Hulpverleners moeten voorgeprogrammeerd gedrag vertonen, dat is de tendens. Vooral niet denken maar handelen volgens de voorgeschreven protocollen, dan is alles te verantwoorden en worden claims voorkomen. Maar mensen zijn geen robots, mensen denken en handelen naar beste eer en geweten. Niemand, dus ook geen protocol, kan voor ons bepalen welke reactie we vertonen op het scherpst van de snede. Fight, Flight or Freeze?

Het gaat er steeds meer op lijken dat daders vrij uit gaat en slachtoffers (of hulpverleners)het moeten bezuren. Bij een woning inbraak kan je het beste jezelf even voorstellen en de daders helpen om je bezittingen naar hun auto te dragen. Vooral geen confrontatie aangaan want voor je het weet heb je een claim en een proces aan je broek van de dader en zit jij vast.

Is je fiets gejat? Geen probleem je kunt hem van de dader terugkopen. Normaalste zaak van de wereld, toch? Wordt je bedreigd met een wapen? Zeker niet optreden…want waarschijnlijk is het maar een grapje. En je afmaken? Dat doen ze in de rechtszaal wel.

Zo ook de agent van het Arrestatie Team die in een split second moest beslissen: wel of niet vuren. De reconstructie van de schietpartij in Heerlen duurde 21 seconden, een stuk korter dan de inzet in beslag nam. De uitspraak in het kort: Geen noodweer maar poging tot doodslag. Iemand die vanuit zijn functie, als AT-er door het Openbaar Ministerie vervolgt wordt omdat hij zo goed mogelijk zijn werk probeert te doen. Dat hij per ongeluk niet de bestuurder maar de bijrijder raakt wordt hem zwaar aangerekend.

Alsof hij voor de lol, uit eigen belang en met voorbedachten rade, de verkeerde onder vuur neemt. Om hem nog verder onderuit te schoffelen mag hij de schade aan de kleding vergoeden à raison van € 750,00 en last but not least € 3500,00 aftikken aan smartengeld. Absurde eisen, qua hechtenis en vergoedingen. De meeste mensen hebben geen kleding aan ter waarde van € 750,00

Een andere agent mag € 2300,00 aftikken omdat hij schoot op een vluchtende inbreker. Hij had mocht namelijk niet schieten als de bewoners afwezig waren. Snapt u het nog? In welk land hebben ze zulke absurde en achterlijke regels? De agenten van de overige drie schietincidenten zitten vol spanning te wachten op de gerechtelijke uitspraken.

Het gaat er steeds meer op lijken dat hulpverleners die zich inzetten voor de samenleving, het werken onmogelijk wordt gemaakt. Iedere handeling en ieder woord wordt op een goudschaaltje afgewogen. Primair heeft de klager gelijk en om gezeik te voorkomen wordt er op voorhand vaak een bloemetje of andere attentie gestuurd om de gemoederen te bedaren. Of in het bovengenoemde geval een vergoeding van € 4250,00. Dat er door deze strafmaat ook een compleet gezin op zijn kop staat boeit niemand.

Fouten die in de hulpverlening worden gemaakt zijn altijd te betreuren. Maar door dit soort straffen op te leggen aan mensen die aangesteld zijn om onze veiligheid te garanderen en te bewaken is ronduit absurd. In landen waar de politie aanzien geniet zou dit soort uitspraken op de lachspieren werken en wordt het voor onmogelijk gehouden dat een agent in de cel belandt omdat hij in een fractie van een seconde een schot heeft gelost in een penibele situatie.

Een optie was ook geweest om de desbetreffende AT-er 30 dagen uit de actieve dienst cq inzet te halen. De bijrijder nam een gok door in te stappen bij een gezochte crimineel. Net zo risicovol als bij Holleeder achterop de scooter kruipen. Als er dan tevens sprake is van verzet of een vluchtpoging dan ben je allebei het haasje. Als je je begeeft in bepaalde kringen loop je risico’s.

De kranten staan bol van reacties van verontwaardigde burgers die geen enkel vertrouwen meer hebben in de Nederlandse rechtspraak. Men vindt dat het rechtvaardigheidsgevoel ver te zoeken is. Drie kwart van de Nederlandse bevolking spreekt schande over de strafmaat zoals die in dit land gehanteerd wordt.

Het doodrijden van drie onschuldige mensen wordt afgedaan met een taakstraf van 120 uur. Sympathisanten van gedode overvallers houden demonstraties en eren hun overleden kompanen. Jaren geleden werd er met vlaggen gezwaaid toen de Twin Towers getroffen werden en er duizenden doden vielen. Wat doet onze rechtstaat? Juist…pamperen, bagatelliseren en financieel ondersteunen, maar zeker niet vervolgen. Voor je het weet krijg je immers een slechte naam in de Europese Gemeenschap. In Nederland hebben we overal een uitkering voor, hoe fouter je bent hoe groter de kans is dat er een financiële honorering tegenover staat.

Inmiddels lijkt er een omslag plaats te vinden. Wat krom is wordt recht gepraat, of men maakt het door omzichtig juridisch gekonkel recht. Voor het dagelijks “gepeupel” wekt het de schijn dat het nooit krom geweest is. Natuurlijk loont de misdaad in Nederland. Daar is het merendeel van de Nederlandse burgers het wel over eens. Het pamperen van criminelen en hun kornuiten neemt absurde vormen aan. Slachtoffers worden betuttelt en de handhavers van de wet worden harder aangepakt dan degene die ze achterna zitten. De goede dingen doen wordt onmogelijk gemaakt.

Gaan we toe naar La Cosa Nostra-achtige toestanden? Ook daar worden de criminelen amper aangepakt en maken ze de dienst uit.

Het omdenken sluipt er gestaag in.

R.A. de Jong / ambulancehulpverlening.com

Mitch, de Nekklem en de Rellen

04 jul 15
R.A. de Jong
15 comments

Na de dood van de 42 jarige Mitch Henriquez in Den Haag, laait het geweld op in de Haagse Schilderswijk. Een wijk die niks te maken heeft met Moerwijk, de plaats waar het incident heeft plaatsgevonden. De raddraaiers die grotendeels uit deze wijk afkomstig zijn, hebben zich al eerder ernstig misdragen naar aanleiding van een ander voorval. Deze groepering heeft totaal niets met de dood van Mitch van doen, maar grijpt alles aan om te rellen en de samenleving te ontwrichten. Types die door hun ondoordachte acties kwaad bloed zetten bij aldaar wonende winkeliers, maar ook bij de inwoners van Den Haag en plaatsen ver daarbuiten. Niet betrokkenen worden benadeeld en opgezadeld met hoge schadeposten en last but not least, mensen krijgen steeds minder vertrouwen en de achterdocht groeit steeds meer tegen personen die zich zo gedragen in de Nederlandse samenleving. De gedupeerden hebben net als de relschoppers geen enkele relatie of verbintenis met het slachtoffer.

Er is geen enkele compassie met de nabestaanden, men wil bloed zien, het liefst zoveel mogelijk. De familie van de overledene maant iedereen tot kalmte. Blijkbaar hebben deze “stoere jongens” het waanidee dat er respectloos omgegaan moet worden met deze situatie. Ophitsen, hersenspoelen, intimideren en bedreigen zijn de sleutelwoorden. Mensen en agenten in hun directe omgeving moeten het ontgelden. Men zoekt een zondebok omdat de politie iemand heeft “vermoord”. Hoe kortzichtig kan men zijn.

Ik heb de beelden van de aanhouding gezien en snap hoe lastig het is om iemand te arresteren die zich, om wat voor reden dan ook, hevig verzet. Door jarenlange praktijkervaring met de meest uiteenlopende situaties, weet ik dat er nooit opzettelijk een arrestant “vermoord” of dodelijk verwond zal worden door agenten. Dit in tegenstelling tot andere landen. Het is in ons land een tikje anders geregeld dan in Amerika bijvoorbeeld, waar om de haverklap dodelijke slachtoffers vallen bij, tijdens of na een aanhouding. Hetzelfde geldt voor de agenten die in de landen werken waar het gros van de raddraaiers vandaan komt. Hun ambtelijke tolerantiegrens ligt tientallen malen lager dan bij ons politiekorps.

Als bij het aanhouden om medewerking gevraagd wordt, dan heb je als redelijk denkend mens, gewoon aan dat verzoek te voldoen. Hoe onterecht het misschien ook lijkt of is in jouw ogen. Werk je niet mee, ga je dreigen of  je agressief gedragen, dan vraag je om problemen en maak je zelf de keuze voor hardhandig optreden. In dit geval werd er, misschien grappig, gesuggereerd dat er sprake was van een vuurwapen. Een oncontroleerbaar gegeven op het moment suprême. Tel daarbij op de grote mensenmassa die op de been is en de grond voor een aanhouding is gewettigd.

Vergelijk het met de grappig bedoelde opmerking -“Ik heb een bom bij me”- van een vliegtuigpassagier. Het vliegtuig blijft aan de grond tot het tegendeel bewezen is. Niemand klaagt over deze voorzorgsmaatregel. Wordt vervolgens de “bomlegger” (hardhandig) aangehouden cq stevig overmeesterd, dan zal niemand bezwaar maken. De eigen veiligheid is op dat moment immers in het gedrang. In het geval van Mitch gaat het over het aanwezig zijn van een vuurwapen, te midden van een grote menigte. Wat nu als het wapen aangetroffen of gebruikt zou zijn? Of zijn we het schietincident in Arnhem in 2010 tijdens Rio aan de Rijn vergeten? Er werd geschoten midden in een grote menigte. Het incident kon men niet voorkomen. Nu kon een mogelijke gevaar setting bijtijds verhinderd worden door tijdig ingrijpen van de politie. Zouden roeptoeteraars en raddraaiers lovend over de politie gesproken hebben als ze terecht ingegrepen hadden? Of hadden ze partij gekozen voor de schutter vanwege zijn extra “onverwachte” bijdrage aan de activiteiten? Misschien is zelfs het voorkomen van incidenten al “rel” waardig?

Laten we reëel blijven en niet op voorhand alles aangrijpen om slachtoffer of “dader(s)” publiekelijk aan de schandpaal te nagelen en af te maken. Er wordt primair gedacht door al die betweters, die achteroverleunend in hun stoel makkelijk kunnen ventileren en relativeren.

Het feit dat iemand tijdens of na een arrestatie het leven laat, is diep triest. Mitch heeft fouten gemaakt door dingen te roepen en zich te verzetten tegen zijn aanhouding. We kunnen spreken van een grote inschattingsfout. (Onbedoeld) kostte die fout zijn leven. Zijn actie gaf aanleiding tot reactie.

Heeft de politie fouten gemaakt in deze casus? Zeker wel. De motieven tot overmeesteren kan ik begrijpen, het hardhandig ingrijpen bij verzet kan ik billijken. Ik sta er vaak genoeg bij als personen tijdens mijn aanwezigheid overmeesterd worden. Ook weet ik als geen ander, waar arrestanten toe in staat zijn en hoe men zich zinloos tot het uiterste verzet.

Ik denk vaak; als je gewoon meewerkt en de armen achter je rug doet, dan is het circus direct voorbij en kan je lopend de politieauto in. Er hoeft geen druppel bloed te vloeien, hoe moeilijk kan het zijn?Op het bureau krijg je een bak koffie en kan je, mits je normaal doet, makkelijk zittend en (on)geboeid je verhaal doen. Ondanks de vrije keuze die men heeft, kiest men vaker voor de confrontatie, met alle gevolgen van dien.

Terugkomend op de agenten in kwestie. Zij begaan een andere inschattingsfout dan Mitch met desastreuze gevolgen. Een fout die onherroepelijk blijkt te zijn. Er valt niets goed te praten maar het is wel begrijpelijk cq verklaarbaar. Een ervaren hulpverlener ziet op het filmpje dat het foute boel is met het slachtoffer. Het van lig- naar zitstand tillen van een slap lichaam, het voorover knikken van het hoofd en het ontbreken van verzet en/of leven. Voor de aanwezige agenten een totaal onwerkelijke situatie. Na een schietincident weet je dat er letsel is bij een verdachte. Met het toepassen van een dodelijk verlopende verwurging heeft geen enkele agent, tot op heden, ervaring.

Als agenten met een reanimatie melding geconfronteerd worden, is het op voorhand duidelijk wat ze aan zullen treffen. Nu hebben ze een arrestant in een reanimatie-setting gebracht zonder dat ze dit realiseren Iets wat nooit voorkomt. Hun houding op het eerste gezicht is er één van onmacht. Het besef dat de arrestant plotseling patiënt is geworden dringt niet tot ze door. Hun onmacht gaat over in een paniekreactie. Wat is hier in vredesnaam aan de hand? Wat gebeurt er met hem? Wat mankeert hem ineens? Vergeet niet; het zijn agenten, geen medici of ambulancehulpverleners.

Uit ervaring en onderzoeken weten we: Hoe meer toeschouwers er zijn, hoe minder snel iemand geneigd is iets te doen. Iedereen wacht op het moment tot de ander wat gaat doen of ondernemen

Hiermee verspelen ze kostbare minuten. Dat zie je in dit specifieke geval gebeuren. Men kijkt elkaar aan en is de draad kwijt, men weet niet wat er gedaan moet worden. Kort daarvoor hebben ze een grote lichamelijke inspanning moeten leveren om Mitch te overmeesteren en het adrenaline peil is hoger dan normaal. Behalve Mitch moeten ze ook omstanders in de gaten houden. Gaat het verder escaleren? Allemaal zaken die meespelen.De wet van Murphy treedt op. De chaos is compleet. Ik ben van mening dat men direct bij het constateren van de bewusteloze toestand van het slachtoffer controles uit had moeten voeren. Is er een polsslag en/of ademhaling? Is de persoon bewusteloos? Eenvoudig uit te voeren controles, maar door paniek achterwege gelaten of te laat uitgevoerd. Was men direct na het constateren van de hartstilstand gestart met reanimeren dan was het verloop hoogstwaarschijnlijk anders geweest. Zuurstofgebrek als gevolg van de nekklem had door reanimatie verholpen kunnen worden als men het geweten en onderkend had.

Zou de oorzaak niet de nekklem, maar een achterliggend lijden zijn, zoals een hartinfarct of embolie,  dan was reanimatie ook de aangewezen behandeling geweest. Agenten zijn opgeleid in reanimatie technieken en velen hebben het in de praktijk reeds toegepast. Als iemand overlijdt door een gebrek aan hulp dan is dit voor de nabestaanden een hard gelag. Maar ook voor de betrokken agenten die zich later realiseren wat er is voorgevallen en wat ze onbewust achterwege hebben gelaten. Als je niet weet wat je moet doen, is adequate hulpverlening (bijna) onmogelijk.

Ik hoop voor de relschoppers dat dit artikel hun tot nadenken stemt.

Niet alles is terug te voeren op discriminatie, intimidatie, respect tonen of welke benaming je er ook aan geeft. Vergeet niet de onderstaande uitspraak, hij kan morgen op jou van toepassing zijn: “HODI MIHI, CRAS TIBI”  ( Heden Ik, Morgen Gij)

Ik wens de nabestaanden van Mitch en de betrokken agenten veel sterkte, wijsheid en kracht toe in deze tumultueuze dagen.

 

R.A. de Jong   /  ambulancehulpverlening.com