Blog Detail

Ruzie tijdens de kerstdagen

08 jan 15
R.A. de Jong
No Comments

Ik heb altijd de stille hoop dat onze medeburgers op feestdagen meer aan zichzelf denken dan aan ons. Want laten we nou eerlijk zijn, het feesten en de gezelligheid zijn toch meer voor elkaar bedoeld dan voor een kennismaking met de hulpverleners. Ondanks dat ik na 35 jaar in het vak beter moet weten, hoop ik altijd op rustige feestdagen. Hebben we ons net goed en wel geïnstalleerd op de bank voor de TV begint de pieper begint alweer te rammelen. Ik vraag me wel eens af of er ergens verborgen camera’s hangen. Het kan toch geen toeval zijn dat altijd als je, net je schoenen uit hebt getrokken, je eten op hebt geschept of op het toilet zit, dat ze je oppiepen. Ik werp snel een blik op de klok die even voor 10 uur aanwijst en zeg tegen mijn maatje van die dag: “Beetje vroeg voor hartklachten op kerstochtend, of niet?” Wat kan er nog meer in de aanbieding zijn zo vroeg in de ochtend? Een hersenbloeding, valpartij?

We klauteren in de auto en op het display kunnen we lezen dat het gaat om een jonge vrouw die onwel geworden is en niet meer aanspreekbaar is. We kijken elkaar aan en denken waarschijnlijk hetzelfde. Of het is echt foute boel of het valt allemaal wel mee. Het betreft immers een jonge vrouw en als het om een reanimatie zou gaan, hadden ze dat er wel bij gezegd. Veel geluid hoeven we niet te maken want om dit tijdstip is er nog geen kip op de weg, behalve wij natuurlijk. Een minuut of 6 later arriveren we op het opgegeven adres waar we worden opgewacht door een man die redelijk in paniek is. Hij maant ons tot spoed want het gaat niet goed mijn zijn vriendin. Op mijn vraag wat er aan de hand is kan hij alleen maar meedelen dat ze er slecht aan toe is. We denderen met spoedtas en monitor de trap op en zien de patiënt vanuit het trapgat bijna naakt op de badkamervloer liggen. Nou ja, je kan het slechter treffen op de vroege ochtend, denk ik bij mezelf. Even een snelle blik op de patiënt en de omgeving en mijn eerste conclusie is dat het allemaal wel meevalt. Ik kniel naast haar op de badkamervloer en kijk even goed naar haar mimiek en gesloten ogen. Ondanks dat ik haar aanspreek blijven de ogen netjes dicht. Ik verwacht eigenlijk niets anders. Ik wrijf even snel met mijn vingers over haar wimpers en zie gelijk de reactie van iemand die bewusteloosheid veinst. Ik geef mijn collega een seintje en zeg: “Maak maar even een volledig hartfilmpje en doe ook de rest van de controles zoals bloeddruk, pols en een suikergehalte maar even”. Ik heb het wel gezien en hij kan dit verder wel alleen afhandelen. Er is niet veel aan de hand met haar. Wij noemen dit soort gedrag een conversie oftewel een uiting van theatraal gedrag. Voor buitenstaanders ziet het er altijd heel indrukwekkend uit. De patiënt laat zich vallen, maar nooit op een manier dat hij of zij zich pijn doet en blijft vervolgens met gesloten ogen en niet aanspreekbaar op de grond liggen. Voor buitenstaanders ziet dit er uitermate beangstigend uit, die denken meestal dat iemands laatste uur heeft geslagen.

Ik kijk naar de zenuwachtig heen en weer lopende man en zeg tegen hem: “Loop je even mee naar beneden? Mijn collega handelt het verder af  met je vriendin boven”. Hij kijkt erg opgelucht en in rap tempo loopt hij voor mij uit. Ik kijk hem aan en zeg: “Wat is er nu eigenlijk aan de hand?”. Hij kijkt een beetje schuchter om zich heen en zegt zachtjes dat er wat spanningen zijn. Wat spanningen lijkt me zacht uitgedrukt. Ik kijk hem aan en zeg: “Kom op vertel eens wat meer, wat is er nu eigenlijk echt gaande”? Ik heb dan wel een 12 uurs dienst, maar heb geen zin om een halve dag te wachten op een antwoord. Hij kijkt me een beetje schaapachtig aan en begint schoorvoetend te vertellen: “Het is mijn schuld dat dit gebeurt is”. Het wordt me al wat duidelijker, ik wed dat hij wat geflikt heeft wat zij wat zij niet kan waarderen. “Ja weet je”, gaat hij verder. ” We zouden over een half jaar gaan trouwen”.  “Ja en?” vraag ik. “Nou ja om een lang verhaal kort te maken, ik ben vreemd gegaan” flapt hij eruit. Waarop ik hem vraag: “En dat moest je net vandaag vertellen, op eerste kerstdag?” Hij geeft toe dat hij dat eigenlijk niet vandaag had willen doen maar pas in het nieuwe jaar. Ja dat was mij inderdaad ook een stuk beter uitgekomen. Dan had ik nu op de bank gezeten met een bak koffie en een stuk kerststol.

Hij kijkt me verwachtingsvol aan en vraagt ineens of ik koffie wil. Ik zeg: “Graag, want het zal nog wel even duren,ben ik bang”. In de tijd dat hij koffie aan het zetten is doet hij een boekeje open over de verder details. Hij vraagt me:”Wat moet ik nu doen”? Ik zeg:”Wil je een lul verhaal horen of wil je gewoon een eerlijk antwoord?”. Hij kiest voor het tweede. “Ik denk dat je gewoon even iets moet regelen voor je vriendin, er is vast wel iemand die gebeld kan worden en haar kan opvangen”. Om op dit moment verdere escalatie te voorkomen adviseer ik hen om zijn spullen te pakken en hem te smeren naar zijn eigen woonplaats. Een adempauze lijkt me nu wel even gewenst. “Als ik het goed begrijp is dit iets wat niet meer goed komt”. Hij kijkt me aan en zegt: “Eigenlijk zeg jij hardop wat ik denk, en ik weet dat dit het verstandigste is om nu te doen”. Ik vraag hem wat hij voor de kost doet, hij vertelt me dat hij financieel manager is in een grote organisatie. “Oh, crimineel” dus pareer ik zijn antwoord. “Bijna” zegt hij, “Ik zit nog net aan de goede kant”. De koffie is op, zijn toekomstige ex-partner ligt in ieder geval lichamelijk volledig genezen op bed. Geestelijk zal het nog wel iets langer nodig hebben. In afwachting van de hulptroepen heeft hij nog even de tijd om zijn spullen bij elkaar te zoeken. Het is te hopen dat hij zal moven voordat zij beneden arriveert en het circus opnieuw zal beginnen.

1 COMMENT

  1. Hielke Bethlehem januari 13, 2015 at 12:00 am Reply

    Ha Ronald,

    Na het lezen van je boek “Maar ik heb helemaal geen centjes voor de begrafenis” is deze blog een hele mooie aanvulling op je boek. Ik heb je blog met veel plezier gelezen en hoop nog vele leuke verhalen van je te mogen lezen.

    Ga zo door, want hier doe je vele een plezier mee, binnen de hulpverleningswereld en daar buiten.

    Groeten van een tevreden lezer.

Gratis mini E-boek:

SINISTERE EN DOODSE STILTE

Melding: Rangeerder bekneld tussen wagons.

Ik kom als eerste ambulance ter plaatse. De hele entourage ademt een sfeer uit dat het hier niet gaat om een standaard inzet. We verwachten eigenlijk een overleden patiënt aan te treffen. De impact die twee treinwagons hebben op een menselijk lichaam is bijna altijd dodelijk. Het meest bizarre is dat de man die met buik en bekken tussen de stootbuffers van de gekoppelde treinstellen geklemd zit, volledig aanspreekbaar is en bijna geen pijn heeft. Nu is de afwezigheid van pijn niet zo bijzonder omdat een groot inwerkend geweld vaak een pijnvrij interval geeft. Het meest bizarre is dat de man niet bewusteloos is en precies kan verwoorden wat er plaats gevonden heeft. Hij is bezig geweest met rangeerwerkzaamheden en is tussen de treinstellen door gelopen zoals hij continue doet. In een fractie van een seconde is hij door nog onbekende oorzaak vast komen te zitten tussen de stalen stootbuffers van de wagons.

We kunnen medisch-technisch niet veel voor deze patiënt betekenen. Er wordt een infuus ingebracht en we dienen een paar ampullen morfine toe, we geven zuurstof en controleren de bloeddruk. Ik begin een gesprek met de patiënt en vertel hem dat wij zijn leven niet meer kunnen redden. Het letsel bestaat uit een geheel samengeperste buikholte en een totaal verbrijzeld bekken. Niemand durft het aan om de treinstellen los te koppelen. De overlevingskans na bevrijding is nihil. Dit letsel is niet verenigbaar met het leven. Een traumateam is niet voorhanden en als het beschikbaar is zal de tijd ons parten gaan spelen en die tijd hebben we niet meer.

Ik denk dat de patiënt zich verzoend heeft met het feit dat hij dit ongeval niet zal overleven. Ik vraag hem of hij familie heeft en of hij die nog wil zien voor hij zal overlijden. Hij vertelt me dat hij een vrouw en twee jonge kinderen heeft. De kinderen zijn te jong voor de aanblik van dit macabere scenario en ik vraag aan de Rijkspolitie of ze zijn vrouw en broer thuis op willen gaan halen en ze zo snel mogelijk naar de plek van het ongeval willen brengen.

Tijdens de terugreis kunnen de agenten dan op voorhand de familie voorbereiden op de situatie en uitleg geven over het vermoedelijk fatale verloop. Ik weet niet hoe ze het voor elkaar krijgen maar in recordtijd komen er van twee kanten politieauto’s aanrijden met de echtgenote en broer van het slachtoffer. Het is onbeschrijfelijk wat er op zo’n moment door iedereen heen gaat. Machteloze hulpverleners, zwaar aangeslagen familieleden die geen idee hebben van het horror scenario waarin ze terecht komen en de patiënt die zijn geliefden vaarwel moet zeggen en weet dat het leven binnen enkele minuten afgelopen zal zijn.

Benieuwd naar de rest van het verhaal?

Druk op:   Ja, stuur mij de rest van het  verhaal toe

Als extra krijgt u tijdelijk een 2e verhaal

Vermeld svp even uw naam.

 

Veel leesplezier!

 

PS: Al je gegevens blijven vertrouwelijk. Afmelden kan eenvoudig en op ieder moment.

 

Leave A Comment

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.