Blog Detail

Collega’s Hanneke en Linda in doodsangst!

12 aug 15
R.A. de Jong
3 comments

Gisteren werd ik geconfronteerd met het bericht dat Linda, een collega verpleegkundige, na haar dienst in het ziekenhuis werd doodgeschoten door haar ex vriend.

Gelijk kwam er een déjà vu naar boven uit 1992, 24 mei om precies te zijn. Ik was in die tijd, net als nu, naast mijn functie als ambulanceverpleegkundige, ook werkzaam als parttime avond- nachthoofd in een verpleeghuis. Tijdens een van mijn avonddiensten werd ik aangesproken door Hanneke, een teamleider van de geriatrische afdeling, die me deelgenoot maakte van haar privé problemen en angsten.

Zij leefde de afgelopen maanden in doodsangst voor haar ex-partner, die haar op verschillende manieren met de dood bedreigde. De meeste verhalen gingen over het plotseling en onverwachts geconfronteerd worden met haar ex. Deze momenten hadden de meeste impact op haar. Met de verbale telefonische dreigementen kon ze wel leven. Ondanks het feit dat dit uitermate vervelend en intimiderend was, was er immers geen sprake van fysieke dreiging. Voor haar werd het inmiddels een ‘way of living’ om bijna dagelijks vernederd, gekrenkt en geïntimideerd  te worden. De meeste collega’s op de verpleegafdeling waren van haar problemen met haar ex-partner op de hoogte. Hoe langer de hele situatie duurde hoe minder aandacht collega’s eraan besteedden. Sommige collega’s hadden hun bedenkingen en dachten dat het allemaal niet zo vaart zou lopen en noemden het zelfs aandachttrekkerij.

Triest omdat mensen die haar beter kenden wisten dat de verhalen niet verzonnen waren. Dit bleek uit geadresseerde brieven, kaarten en post-it memo’s die door hem achtergelaten werden achter de ruitenwissers van haar auto en op de voordeur. De ex partner kon het niet verkroppen dat ze bij hem weggegaan was en dat was voor hem de reden om haar te stalken en te treiteren. Talloze keren belde hij naar de afdeling waar ze werkte. Ondanks haar uitdrukkelijke wens dat er niemand van buitenaf met haar doorverbonden mocht worden, ging het weleens mis. Op haar werk voelde ze zich relatief veilig. Een gebouw vol met mensen en code sloten op de deuren. Maar toch een schijn veiligheid. Je lot en je moordenaar kun je blijkbaar niet ontlopen.

Avond na avond reed hij langs haar woning en bleef eindeloos in de buurt van haar woning hangen. Kijkend en loerend of ze op het balkon zou verschijnen. Ze nam de vreemdste routes als ze haar huis verliet om te gaan werken. Constant alert. Continue in opperste staat van paraatheid . Links en rechts kijkend. Is de kust veilig, staat hij nergens verdekt opgesteld? Het enige wapen wat ze had waren haar huissleutels en een bus haarlak. Hoe kon ze zich in vredesnaam wapenen tegen een geschifte ex marinier?

De  verbale dreigingen hadden op haar niet het gewenste resultaat en hij begon naar zwaardere middelen te grijpen. Op de snelweg probeerde hij met zijn vrachtwagen haar auto van de weg te drukken. Een snelle manoeuvre voorkwam dat ze verongelukte. De eerste poging tot doodslag was een feit. Ze vertelde dit hevig geëmotioneerd een paar uur na het gebeuren, en gelaten zei ze dat hij haar zou vermoorden. Ze wist dat het ging gebeuren maar niet hoe, waar of wanneer. Ik adviseerde haar om aangifte te doen en onder te duiken op een locatie die moeilijk traceerbaar zou zijn. Aangifte was voor haar moeilijk want er waren natuurlijk geen getuigen, het was immers haar woord tegen het zijne. Van een aangifte werd hij alleen maar kwader en agressiever en het leidde tot niks, ze wilde hem niet verder opfokken.

Ik denk dat niemand zich echt realiseert in wat voor een hel zij 24 uur per dag geleefd moet hebben. Ze stond met doodsangst op en ging ermee naar bed. Iedere dag kon haar laatste zijn. Wie van ons kan zich invoelen in zo’n situatie? De enige die dit echt kunnen zijn de mensen die ermee te maken hebben en weten dat het ieder moment afgelopen kan zijn. Veel insiders, ook ik,  waren op de hoogte van haar situatie.  Niemand deed er wat mee of kon er wat aan veranderen.  Vaak is de betrokkene te koppig om hulp van anderen te accepteren en willen ze voor de buitenwereld niet het achterste van hun tong laten zien uit schaamte. Maar eigenlijk wist ik ook niet goed wat ik met de situatie aan moest.

De avond van 24 mei had ik dienst als avondhoofd. Toen ik aankwam op het parkeerterrein van het verpleeghuis wemelde het van de politie.  Een gedeelte van de parkeerplaats was met linten afgezet.  Een afgeschermd gedeelte, op circa 2 meter van een patiëntenkamer. Haar lichaam heeft daar uren gelegen en werd pas weggehaald nadat de recherche klaar was. Blikken van bewoners en personeelsleden werden automatisch getrokken naar het ontzielde lichaam van Hanneke wat open en bloot op straat lag. Tenten zoals ze nu gebruiken, om het lichaam aan nieuwsgierige blikken te onttrekken, waren er nog niet.

Hanneke’s angst was voorbij. Het dreigement was werkelijkheid geworden. Eindelijk had haar ex kans gezien om haar met een paar kogels te vellen. Als ex-marinier was hij ongetwijfeld bedreven in dit soort daden. Naar zijn geestelijke gesteldheid of motieven kunnen we alleen maar gissen. Feit is dat hij haar zonder pardon als een dolle hond heeft neergeknald. Vervolgens heeft hij getracht zichzelf, zonder succes, van het leven te beroven. Hannekes nachtmerrie was eindelijk voorbij.

Ik heb aan dit incident altijd een rot gevoel overgehouden. Wat als ik en anderen haar problemen serieuzer hadden genomen? Hadden we het gevaar teveel gebagatelliseerd en zijn we te afwachtend geweest omdat er zolang ‘niet echt iets’ gebeurde? Hoelang en hoe vaak moet iemand die bedreigd wordt zich uitten voordat ze serieus genomen worden? Ik heb me vaak de vraag gesteld: ‘Had ik het kunnen voorkomen?’ Had ik met andere adviezen of maatregelen het gevaar kunnen afwenden?

Zij heeft een paar keer aangifte gedaan, net als Linda. En iedereen weet dat er eerst iets moet gebeuren voordat er actie ondernomen wordt. Nu onderneemt de dader als eerste actie en familie en nabestaanden hebben letterlijk het nakijken. Beide schutters waren in het bezit van een vuurwapen. Zou het in deze gevallen, waarin mensen met de dood bedreigt worden, geen indicatie zijn om door middel van een huiszoekingsbevel een preventieve inval te doen bij degene die de doodsbedreigingen uitspreekt?

Misschien dat er één leven mee gered kan worden. Mijn ervaring is dat er in deze zaken te afwachtend gereageerd wordt en meldingen niet serieus genoeg genomen worden. Slachtoffers blijven in de kou staan met de dood tot gevolg.

Voor beide collega’s is het te laat. Ze zeggen: Het recht zal zegevieren, maar ik heb er steeds vaker een hard hoofd in.

Na 23 jaar zijn we blijkbaar nog geen stap verder en hebben we nog steeds niet geleerd hoe we slachtoffers kunnen beschermen.

 

Rust zacht Hanneke en Linda.

R.A. de Jong / ambulancehulpverlening.com

3 Comments

  1. Guido augustus 12, 2015 at 11:10 pm Reply

    Aangiftes worden idd niet serieus genomen.
    het verhaal van het kalf en de put!

  2. Justme M augustus 14, 2015 at 9:38 am Reply

    Voor mij een blog met een persoonlijk tintje, net zoals het nieuws dat er weer een vrouw is vermoord na meerdere aangiftes en bedreigingen. Ik denk dat vooral de wet en regels waar de politie zich aan moet houden een van de grootste problemen is. Het is niet zozeer dat een aangifte van bedreiging niet serieus genomen word maar volgens de wet kan de politie niet zoveel. Als iemand schriftelijk aan verschillende personen verteld. “Ik ga … Vermoorden”, dan word dat volgens de wet gezien als een indirecte bedreiging.Voor het slachtoffer is dit juist een reden om nog alerter te zijn want het is wel duidelijk waar hij constant aan denkt en mee bezig is. De politie kan dan niet veel doen, hooguit de persoon uitnodigen voor een gesprek en het slachtoffer brengt zich dan in een nog groter gevaar. Daarnaast is er een groot gat in de hulpverlening, als je als slachtoffer besluit om te kiezen voor je veiligheid en te vluchten naar hopelijk een plek waar je voor je gevoel veiliger/rustiger kunt leven loop je overal tegen gesloten deuren. Slachtoffer hulp, stop huiselijk geweld…het spijt me te zeggen maar het zijn alleen maar praatpalen. Je doet je verhaal,ze luisteren maar helpen kunnen ze niet. Voor een blijf van mijn lijf huis is het niet ernstig genoeg (je word niet dagelijks in elkaar geslagen). Er werd zelfs letterlijk gezegd…” Mevrouw u heeft een vaste baan, zulke mensen komen hier niet,u kunt beter blijven”. Op mijn vraag of ze dan ook niet kunnen helpen/advies geven betreffende de aanpak van het spoorloos verdwijnen voor je bedreiger en het vinden van woonruimte kreeg ik te horen:`Nee mevrouw het spijt me.’
    Ik weet hoe diep je moet zitten en hoe wanhopig je moet zijn om het besluit te nemen om je werk,je sociaal leven alles op te geven, en het is schandalig dat je in een land als Nederland het allemaal maar zelf moet uitzoeken!

  3. Doutje augustus 18, 2015 at 6:21 pm Reply

    Hoi,

    Ik heb erg leuke herinneringen aan jouw avonddiensten en heb je bericht gedeeld en van veel oud collega’s reacties gekregen.
    Er waren er meerdere die dachten dat jij het was, maar ik wilde het even zeker weten.
    Een mooi verhaal over Hanneke en het heeft best veel los gemaakt bij de collega’s, hoewel de meesten bij het bericht van Linda gelijk aan Hanneke dachten.
    Ja Ronald het is voor mij al heel wat jaartjes geleden maar heb nog goede herinneringen aan verpleeghuis Grootenhoek.
    Toen was het nog te doen

Leave A Comment

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.