Blog Detail

PTSS, Het relaas van Bert

11 jan 15
R.A. de Jong
one comments

PTSS?   Dat zal mij niet overkomen

Bert werkt al jaren bij de brandweer. Hij is als vrijwilliger actief betrokken bij het korps. Als vaste gewonden verzorger is hij de medische man binnen zijn sectie. De groep waar hij deel van uitmaakt is hecht en iedereen kent elkaar, ook vanuit de privé situatie. Op de gezamenlijke oefenavonden wordt er veel gepraat over werkgerelateerde zaken en als groep doen ze mee aan jaarlijkse wedstrijden. Bert heeft in de afgelopen jaren veel ellende gezien. Hij en zijn groep zijn vaak betrokken geweest bij zware verkeersongevallen veelal met dodelijke afloop. Het is al diverse malen voorgekomen dat ze bekenden uit een wrak moesten zagen. Soms lichtgewond, soms zwaargewond of al overleden. Het risico om een bekende te treffen is groot in het gebied waar Bert werkt. In de buitengebieden en dorpen zijn de brandweer vrijwilligers bijna allemaal inwoners van het dorp en hebben daar ook vaak hun full-time werkzaamheden. In zo’n gemeenschap kent iedereen elkaar en het is een gegeven dat ze vaak geroepen worden bij incidenten waar bekenden bij betrokken zijn.

De incidenten waar ze mee te maken krijgen worden op de kazerne vaak nagesproken en als het nodig is wordt er een beroep gedaan op het Bedrijfs Opvang Team. De onderlinge verstandhouding is goed en niemand heeft het gevoel dat er collega’s zijn die problemen hebben met het verwerken van hulpverlenings situaties. Ook Bert mengt zich regelmatig in de gesprekken van de groep en niemand heeft er enig benul van dat Bert minder stevig in zijn schoenen staat dan hij doet voorkomen.

Tot op heden heeft hij zich goed staande kunnen houden. De inzetten die hij gedaan heeft en waar zwaargewonde slachtoffers bij waren, heeft hij goed kunnen verwerken. Hij kan zijn collega’s motiveren en steunen die er wel zichtbaar problemen van ondervinden. Niemand binnen de groep kent de angst die Bert al jaren beheerst. De angst die bij iedere oproep opnieuw naar boven komt, hem klamme handen en een droge mond bezorgt. Hopend dat hij nooit aan zal treffen wat hem al jaren slapenloze nachten bezorgt. Hij weet dat hij zichzelf constant moed in blijft spreken. Ondanks alles wat er gebeurt is zal dat vreselijke moment zich herhalen.

De vraag is niet of het gebeurt, maar wanneer. Vaak heeft hij zich afgevraagd of het niet beter is om te stoppen met zijn vrijwilligerswerk en daarmee te voorkomen dat hij opnieuw in die situatie beland die hij al jaren probeert te verdringen. Zelfs zijn eigen vrouw heeft geen idee van zijn geestelijk geworstel, het hele nachten wakker liggen en het slikken van kalmerende middelen. Nooit heeft hij gesproken over de impact die het bij hem teweeg gebracht heeft. Als brandweerman kan hij het zich niet veroorloven om die gevoelens te tonen. Hij is getraind om handelend op te treden onder alle omstandigheden.

De pieper gaat en Bert laat zijn dagelijkse werk voor wat het is en fietst snel naar de kazerne. Op het display aan de muur staat om welk incident het gaat: Ongeval met beknelling op een steenworp afstand van de kazerne. De meldkamer geeft de bevelvoerder van het voertuig via de mobilofoon aanvullende informatie.

Bert verstard als hij hoort dat het slachtoffer bijna niet meer ademt.

 

Luister naar het relaas van Bert

 

 

————————————————————————————————————————————————————————————–

 

 

1 Comment

  1. Hielke Bethlehem januari 13, 2015 at 12:00 am Reply

    Ha Ronald,

    Na het lezen van je boek “Maar ik heb helemaal geen centjes voor de begrafenis” is deze blog een hele mooie aanvulling op je boek. Ik heb je blog met veel plezier gelezen en hoop nog vele leuke verhalen van je te mogen lezen.

    Ga zo door, want hier doe je vele een plezier mee, binnen de hulpverleningswereld en daar buiten.

    Groeten van een tevreden lezer.

Leave A Comment

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.