Blog Detail

Niet zo lekker op de trekker!

31 dec 15
R.A. de Jong
No Comments

Dit zijn meldingen waarvan je gelijk misselijk in je buik wordt. Wat is er leuker dan een vriendinnetje wiens pappa een tractor heeft. Zo ook dit meisje van rond de zeven jaar oud.

Eindelijk mag ze met het buurmeisje en haar pappa mee op de trekker. De tractor is een fors exemplaar en voorzien van afsluitbare cabinedeuren. Dat zou de veiligheid moeten waarborgen. Ze hebben waarschijnlijk pret voor tien. Wat er mis is gegaan, is nooit duidelijk geworden. De extra stoelen van de tractor bevinden zich aan weerszijden van de bestuurder. De deur is gesloten als ze gaan rijden. Een onverwachte beweging of een deur die misschien niet goed in de vergrendeling zit, wie zal het zeggen. De deur slaat open en het kleine meisje verliest haar evenwicht. Ze belandt tussen het linker voor- en achterwiel van de trekker.

Het is onduidelijk of ze overreden is door de tractor. Als we aankomen lijkt het mee te vallen, ze is aanspreekbaar en aan haar hoofdje is niets te zien. Wonder boven wonder heeft ze geen schedelletsel. Ze heeft heel veel pijn en is doodsbang voor alles wat komen gaat. De melding is als ernstig ingeschat en de traumaheli is ook onderweg. Gelukkig laat ze het prikken van een infuus toe. Bij jonge kinderen is dat negen van de tien keer een crime. Ik wil niet teveel tijd besteden aan het prikken. Sommige kinderen zijn extreem angstig voor prikken en naalden en een half uur op ze inpraten voordat je ze kan prikken is geen uitzondering. En dan maar hopen dat ze geen onverwachte bewegingen maken. Een tweede kans om te prikken geven ze je niet. Dit meisje werkt voortreffelijk mee en het infuus zit bij de eerste poging goed. Ze krijgt pijnstilling en we kunnen kijken waar het letsel uit bestaat.

De tractor bestuurder is de weg helemaal kwijt. Hij vertelt dat, toen de deur openklapte, hij vol op de rem heeft gestampt en gelijk stil stond. Door de tegenliggers heeft hij stapvoets gereden. De toedracht is me duidelijk. Ze ligt tussen het voor en achterwiel in. Dat ze overreden is lijkt me niet waarschijnlijk. Voor het voorwiel kan ze niet gevallen zijn de cabinedeur zit te ver naar achteren. Daarbij ligt ze voor het achterwiel. Via de porto hoor ik dat de heli bezig is met de touch down. Gelijk volgt er overleg met de heli-arts. In slaap brengen en beademen lijkt ons de meest voor de hand liggende behandeling. Als ze gecontroleerd beademd wordt, is ze in ieder geval verzekerd van een adequate ademhaling en kan braaksel geen gevaar meer opleveren voor de longen. Ze wordt snel en deskundig door het traumateam onder narcose gebracht en aan de beademing aangesloten. We kunnen haar nu rechtstandig tussen de wielen vandaan trekken en zien dat de linkerzijde van haar kleding stuk is.

Crushletsel flitst het door me heen. Inderdaad, bij het ontkleden is de gehele linkerzijde van boven tot onder diepblauw verkleurd. Ze moet een klap van het wiel gekregen hebben en is vermoedelijk een klein stukje opgeduwd door het grote tractorwiel. In onderling overleg besluiten we dat ze met de heli mee gaat. De aanrij route naar het dichtstbijzijnde traumacentrum is vanaf de locatie lastig en de heli gaat toch die kant uit omdat het traumacentrum hun uitvalsbasis is. Wonder boven wonder geneest het meisje volledig en mag ze na een week het ziekenhuis verlaten. Onvoorstelbaar maar ze heeft geen blijvend letsel overgehouden aan haar avontuur. Na een maand informeer ik naar haar toestand en de ouders vertellen me dat hun dochter over een tijd graag kennis wil maken met mij. Ik zeg dat het een kleine moeite is om daar gehoor aan te geven.

Groot is dan ook mijn verbazing als ik ruim vijf jaar na het ongeval een briefje in mijn postvak vind met het verzoek om de familie te bellen. Aan het kengetal kan ik zien om welke gemeente het gaat, maar ik kan er geen patiënt aan koppelen. Als ik bel blijkt het de moeder van die kleine meid te zijn. Haar dochtertje heeft het vaak over het ongeval gehad en wil me na jaren dolgraag ontmoeten.

In Amerika komen dit soort vragen en contacten frequent voor. Daar worden hulpverleners je beste vrienden, die de rest van je leven over de vloer komen en alle gelegenheden aangrijpen om mee te barbecueën. Hier is het afstandelijker en van Amerikaanse toestanden is geen sprake. Ik plan het bezoek op een dag dat ik solodienst heb. In overleg met de moeder spreek ik af dat ik tijdens de schoolpauze voor de deur zal staan. Aangekomen bij het schoolplein komen moeder en dochter naar buiten. Het meisje is inmiddels een jaar of twaalf.

Ze heeft een mooie tekening gemaakt en van haar eigen zakgeld een grote zak drop voor me gekocht. Ik vraag haar moeder of ze mee mag met de solo auto voor een ritje door de woonwijk. Moeder vindt het goed en dochterlief vindt het prachtig om met blauwe lichten en gillende sirene door de woonwijk te rijden. Jaren later is haar wens alsnog vervuld. Ik heb het niet eerder meegemaakt dat een kind vijf jaar later alsnog contact zoekt met een hulpverlener. Er heeft jaren tussen gezeten, maar ze is het niet vergeten. Dit soort ontmoetingen geven een goed gevoel en je weet weer waar je het allemaal voor doet.

Voor meer verhalen kijk op de site: http://ambulancehulpverlening.com/pagina-2/

 

Leave A Comment

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.