Blog Detail

Waar is mijn gevoel gebleven?

05 feb 15
R.A. de Jong
one comments

Soms vraag ik mij af waar mijn gevoel is gebleven. Mijn gevoel van medelijden, verdriet, walging, boosheid, afschuw, liefde en ook andere gevoelens.

Soms vraag ik me af of ik ze ooit nog terugkrijg. Soms mis ik ze! Waar is mijn gevoel van vroeger?!

Hoe kan het zijn dat ik in de afgelopen jaren heb kunnen omgaan met doden, gewonden, zieken, verslaafden, hoeren en mensen aan de onderkant van de samenleving, zonder dat ik daar gevoel bij had? Ik weet ook dat door het soms uitschakelen van mijn gevoel ik heb kunnen overleven. Door het uitschakelen van mijn gevoel heb ik kunnen omgaan met al deze ellende.

Hoe kan het zijn dat ik in woningen heb kunnen lopen waar de menselijke uitwerpselen en urine tegen de muren zat. En dat ik ook nog zonder enige moeite de mensen die daar woonden kon vastpakken, zonder dat ik een soort van walging voelde?

Hoe kan het zijn dat ik soms twee keer op een dag om kon gaan met een dode en dat ik dan gewoon kon zeggen dat het mij niets deed?

Hoe kan het zijn dat ik met mijn handen in wonden van slachtoffers heb gezeten en deze wonden heb dichtgedrukt zonder dat het mij iets deed?

Hoe kan het zijn dat ik met nabestaanden naar een confrontatie van een dodelijk slachtoffer ging en dat de nabestaanden heel hard moesten huilen en ik niet? Ook later niet!

Hoe kan het zijn dat ik soms twee bloederige steekpartijen op één dag had, dat er ook nog was geschoten en dat ik thuis vertelde dat er niets bijzonders was gebeurd?

Hoe kan het zijn dat er mensen bedreigingen tegen mij uitten en dat ik daar niet eens van onder de indruk was?

Hoe kan het zijn dat hoeren mij schokkende verhalen vertelden over hun leven, over wat zij meemaakten en hoe zij waren verkracht en dat het mij niets deed?

Hoe kan het zijn dat verslaafden en zwervers soms zo stonken dat anderen daar van moesten kokhalzen en ik niet meer?

Hoe kan het zijn dat ik met een overleden kindje in mijn armen zat en dat ik daar om niet eens kon huilen?

Hoe kan het zijn dat mij dit in de laatste paar jaar wel heel veel pijn heeft gedaan en ik heel soms stil moest huilen. Of dat ik in mijn boosheid weer eens iets kapot maakte?!

Is dit nou de bekende beroepsdeformatie?

Hoe kan het zijn dat ik nu soms nog steeds mijn emoties niet kan laten zien? Hoe kan het zijn dat ik nu soms nog mijn emoties probeer te verstoppen?  Waarom?

Ik ben toch mens!? Ook ik heb gevoel!? Ook wij ambulancehulpverleners hebben gevoel!? Ook wij hebben verdriet!? Ook wij hebben medelijden!?

Waarom? Waarom verstoppen wij dat? Waarom laten wij geen emoties zien!? Omdat burgers dat niet normaal vinden? Omdat onze bazen dat niet normaal vinden?! Of omdat wij vinden dat het niet bij ons werk hoort!? En dat wij gewoon deze last moeten dragen!!

Soms is je emoties delen best lekker! Soms even huilen kan best een opluchting zijn!

Wij zijn ook mensen, mensen met gevoel!

 

 

@Arthur vd Vlies

1 Comment

  1. Jan Bosman februari 5, 2015 at 4:21 pm Reply

    Dat je dit allemaal opschrijft geeft al aan dat je nog steeds een gevoel hebt, dat je het niet normaal vind. Het is en blijft een roeping en niet een ‘beroep’! Mooi verwoord allemaal en ik krijg er helemaal een beeld bij….. Niemand zal het je kwalijk nemen als je je gevoelens toont. Dat maakt je menselijk! Veel sterkte, een voormalig politieagent uit Rotterdam Noord!

Leave A Comment

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.