Blog Detail

Wat doen we het weekend?

21 apr 15
R.A. de Jong
2 comments

Een gewone vrijdagmiddag rond de klok van 18.00 uur. Voor velen van ons een vrij weekend na een vijfdaagse werkweek. De doorsnee Nederlander kijkt uit naar twee vrije dagen. Plannen en ideeën  genoeg om het weekend door te komen zou je denken. Maar wat als je nou weinig om handen hebt het weekend? Vanaf vrijdagmiddag tot maandagochtend is het een lange tijd als je niks te doen hebt. Wat is een leuk alternatief om het weekend eens mee te beginnen? Een bezoek aan de huisartsenpost is een goed idee, het is gratis, en je bent er even uit. Terwijl ik bij de receptie van de spoedeisende hulp sta zie ik de eerste patiënten al binnendruppelen. Ik werp een blik op de klok en zie dat het 18:05 uur is. De huisartsenpost is net een uur geopend. Het personeel heeft zich nog niet goed en wel geïnstalleerd of de eerste patiënt  staat samen met een familielid al voor de balie. Als eerste worden de personalia opgenomen want er moet wel een rekening voor dit consult naar de verzekeraar gestuurd kunnen worden.

Dan volgen er wat gerichte vragen met betrekking tot de klachten. Ik voel mijn nekharen al kriebelen als ik de “patiënt” de klachten hoor opsommen. De patiënt heeft zijn vinger dagen geleden tussen een autodeur gehad en het doet nog steeds pijn. Terwijl de patiënt de toedracht in geuren en kleuren omschrijft werp ik ongemerkt een blik op zijn handen. Ik zie geen blauwe verkleuringen, geen afwijkende stand van de vingers en ook geen typische verdikking of roodheid aan één van de vingers. Het zal wel aan mij beoordelingsvermogen liggen maar dit bezoek aan de huisarts gaat nergens over. Het kan natuurlijk ook niet wachten tot maandag want stel je voor dat de situatie acuut verergert en je er te laat bij zou zijn. De afgelopen week was het niet ernstig genoeg om ermee naar de huisarts te gaan, maar met een lang weekend voor de boeg wil je natuurlijk geen enkel risico lopen. De assistent noteert alles netjes en de patiënt wordt naar de wachtkamer verwezen. Vanuit mijn ooghoeken blijf ik het slachtoffer observeren. Het verzekeringspasje wordt met geroutineerde vingers terug gestopt in de portemonnee, met serieus letsel zal je deze handeling niet vloeiend kunnen verrichten.

Vervolgens vertrekt het stel richting koffieautomaat waar zich het ritueel met de portemonnee herhaalt. Met de geblesseerde vingers wordt er 2x een muntje in de machine gestopt. Volledig relaxed loopt het stel naar de plastic stoelen in de wachtkamer. Een krant wordt zonder enige vorm van functiebeperking of pijnklachten tevoorschijn getoverd en doorgebladerd. Lurkend aan hun koffie wachten ze tot ze aan de beurt zijn. Omdat ze één van de eerste bezoekers zijn duurt het wachten maar kort. De huisarts ontvangt het stel, luistert geduldig naar de klachten en kan eigenlijk niets bijzonders ontdekken. De “patiënt”staat erop dat er goed naar de vinger gekeken wordt want hij heeft er al dagen last van en het wordt nu tijd voor actie.

De arts kan een fractuur van de vinger zonder röntgen foto niet uitsluiten en verwijst de patiënt door naar de balie van de spoedeisende hulp. Daar start het circus opnieuw. Personalia vragen, inschrijven in het systeem en wachten tot de SEH verpleegkundige hem op komt halen. Er volgt een screening door de SEH verpleegkundige (acuut, minder acuut en niet acuut). Een aanvullend onderzoek door de SEH arts volgt hierna. Een fractuur is volgens de SEH arts niet aannemelijk maar meten is weten, dus een röntgen foto. Conclusie: Geen fractuur, maar een kneuzing. De patiënt krijgt een tape die de “zere”vinger fixeert aan de ernaast liggende gezonde vinger en wordt met een recept voor pijnstillers heengezonden.

De na-controle mag door de huisarts gedaan worden. De patiënt is inmiddels 4 uur verder en heeft nog steeds dezelfde klachten als bij binnenkomst. Alleen hangt er nu een prijskaartje aan van honderden euro’s en zit er een stukje tape omheen. Een klein kind krijgt een leuke pleister met sticker voor moedig gedrag in zo’n geval. Als ik, als niet arts, zo een letsel zie en beoordeel in de acute fase dan zou ik zeggen: “Het lijkt me gezien de functionaliteit van de vingerbewegingen niet aannemelijk dat er sprake is van een fractuur. We zullen de vingers aan elkaar tapen en u wat paracetamol geven als pijnstilling, de klachten zullen dan binnen afzienbare tijd afnemen en draaglijk worden”. Bij iemand die zijn vingers zo kan bewegen is een fractuur niet aannemelijk. En is er fractuur aanwezig dan is de behandeling precies hetzelfde. Opnieuw hebben we te maken met afschuiven, doorverwijzen en zinloze specialistische diagnose stelling. Dit voorbeeld is er een van de vele duizenden op jaarbasis. Even snel rekenen: Consult huisarts buiten kantoortijden € 120. SEH bezoek met röntgen foto en beoordeling minimaal € 350. Recept paracetamol + € 30 uitgiftekosten. Dezelfde doos paracetamol kost bij de supermarkt 5 euro. In de dienstapotheek minstens het zevenvoudige! Totale kosten voor deze patiënt voorzichtig geschat € 500. Er zijn in Nederland 122 huisartsenposten x € 500 x 52 weekenden (vr-zat-zon) x 15 patiënten = € 47 miljoen. Ik heb de reguliere avonden en nachten van maandag tot vrijdag niet eens meegerekend. Dit bedrag opgeteld bij de onnodige ambulance inzetten op jaarbasis, zoals in een eerder blog beschreven, genereren kosten die laag geschat oplopen tot ruim € 57 miljoen per jaar.

Het onnodig visite rijden door de huisarts à € 180 per patiënt is hier nog niet bijgeteld. Legio van deze ritten zijn onnodig en worden uitgevoerd omdat of de patiënt niet in staat is naar de huisartsenpost te komen, de klachten schaamteloos worden overdreven, er geen geld is voor een taxi of men niet beschikt over eigen vervoer. Ik laat hierbij de echt noodzakelijke visites natuurlijk buiten beschouwing.

Ik wil in onze regio best de screening van deze patiënten op me nemen voor een fractie van dat bedrag. Als we deze screening per huisartsenpost uit laten voeren door personen die adequaat en reëel de situatie in kunnen schatten dan kunnen we flink in de kosten besparen. Dan vloeien er geen onnodige miljoenen naar een bodemloze put en kan dit geld gebruikt worden voor de echt schrijnende gevallen in de gezondheidszorg. Bijvoorbeeld patiënten die geholpen moeten worden aan aandoeningen die door de Nederlandse verzekeraars niet betaald worden omdat het niet onder het gebruikelijke pakker valt. De verzekeraars laten die patiënten liever in de kou staan, ondanks de kapitalen ze aan hun zorgverzekering hebben gespendeerd. Zij beslissen voor de patiënt wat het beste voor ze is. Welke medicijnen ze krijgen, hoeveel zorg en door wie die zorg geleverd moet worden. En voorop staat zeker niet de patiënt, maar de zorgverzekeraar die als grote winnaar uit de bus komt. Door het nodeloos gebruik maken van faciliteiten groeit hun vermogen en neemt onze afhankelijkheid snel toe. De artsen worden verplicht alle info over hun patiënten door te spelen aan de zorgverzekeraars. Willen de huisartsen hier niet aan mee werken dan vallen zij binnenkort niet meer onder de basiszorg. Er wordt door de zorgverzekeraars gestreefd naar een volledig totalitair regime. Waar ligt de grens?  Nog even en zij bepalen; wie er en hoelang we mogen blijven leven en onder welke condities!

Wat doen we dus het weekend?

Logisch nadenken, zelf een oplossing bedenken en vervolgens naar de eigen huisarts. Als het echt niet anders kan, dan buiten kantooruren, naar de huisartsenpost. Op die manier wordt zorg op maat geleverd en blijft het betaalbaar voor iedereen.

2 Comments

  1. Jacques Smeets april 22, 2015 at 1:39 pm Reply

    Ronald,

    Ik zou deze hartenkreet onmiddellijk doorsturen naar de politiek (aan de voorzitter van de Tweede Kamer).
    Zorgverzekeraars (de zakkenvullers met hun megalomane praktijken bij uitstek) dienen op de een of andere manier een halt toegeroepen worden. Hoe meer politici zich dit aantrekken, des te sneller kan er iets veranderen, als men maar kan, wilt en durft.

  2. Monica april 22, 2015 at 9:51 pm Reply

    Het omgekeerde gebeurt ook… ik krijg een longbloeding, rijd zelf naar het ziekenhuis. Lig 4 uur op de SEH, er is geen bed want het is vakantietijd en er zijn afdelingen gesloten, ook in de omgeving geen bed. Dus om half 12 ’s avonds word ik naar huis gestuurd, want:”de bloeding is toch gestopt nu?” (dat ik trombocytopenie en trombocytopatie heb wordt gemakshalve vergeten…) De volgende morgen belt mijn longarts mij op: de ambulance is onderweg om mij te halen, hij zorgt dat er een plaats komt, hoe dan ook, want dit had niet mogen gebeuren! Ik heb in het ziekenhuis nog een paar bloedingen gehad en heb uiteindelijk een embolisatie gehad om het vat dicht te branden…. Aan de ene kant onnodige zorg en aan de andere kant geen zorg waar nodig!

Leave A Comment

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.